Het liedje voor vandaag is geen echt zwijmelliedje. Maar je kon het zo lekker meegalmen. En ach, het was zo'n schattig jochie.
Het liedje is uit 1967. Heintje was toen 12 jaar.
zaterdag 8 december 2012
Zwijmelen op zaterdag (2)
Zaterdag. Weer tijd voor Zwijmelen op Zaterdag met Marja.
Het liedje voor vandaag is geen echt zwijmelliedje. Maar je kon het zo lekker meegalmen. En ach, het was zo'n schattig jochie.
Het liedje is uit 1967. Heintje was toen 12 jaar.
Het liedje voor vandaag is geen echt zwijmelliedje. Maar je kon het zo lekker meegalmen. En ach, het was zo'n schattig jochie.
Het liedje is uit 1967. Heintje was toen 12 jaar.
woensdag 5 december 2012
Vast in Bureau Warmoesstraat
Op een mooie zomerdag in 1955 besloten vader en moeder De Wit met hun kinderen een dagje naar Amsterdam te gaan. De Citroën van een oom werd geleend en daar ging dan het hele gezelschap, met zeven kinderen tussen de 2 en 12 jaar.
In Amsterdam aangekomen werd het gezelschap verdeeld. Vader kreeg een stel kinderen onder zijn hoede en moeder ook. Op een gegeven moment liepen ze over de Dam. Daar waren artiesten bezig hun kunsten te maken: clowns, acrobaten, vuurspuwers e.d. Allemaal heel erg interessant voor de kleine Greetje van 5. Ze wilde graag blijven kijken. Ook haar oudere broers bleven kijken, dus ze voelde zich wel veilig naast hen.
Op een gegeven moment riep vader de kinderen dat ze moesten komen en hij liep door (richting Kalverstraat). "Ja, ja, nog even", zei kleine Greetje en ze bleef onverstoord en hevig geboeid verder kijken. Wat was dat allemaal toch interessant. Zoiets moois had ze nog nooit gezien!
Na een tijdje was de voorstelling afgelopen en kleine Greetje wendde zich naar haar broers. Maar wat was dat nou? Die kinderen naast haar waren niet haar broers, maar vreemde kinderen! Hoe kon dat nou? Waar waren haar broers dan? En haar ouders? En de andere kinderen?
Ze liep maar in de richting waarin ze haar vader eerder had zien lopen. Maar wat was het daar druk! Overal mensen! En ze keek alleen maar tegen jassen en rokken en pantalons aan. Zo kon ze nooit haar ouders terugvinden. Het duurde niet lang of kleine Greetje was helemaal in paniek en begon te huilen.
Er kwam een aardige mevrouw op Greetje af en ze vroeg haar wat er aan de hand was. Tussen het huilen door kon Greetje nog net uitbrengen dat ze haar ouders kwijt was.
Even later verscheen er een politieagent. "Kom jij maar met mij mee, dan gaan we je ouders zoeken". Greetje was helemaal gerustgesteld en liep vol vertrouwen met de agent mee.
Zo kwam ze op het politiebureau aan de Warmoesstraat (dat van Appie Baantjer). De agenten waren allemaal even lief voor Greetje en al snel was ze in een goede stemming. Ze kreeg ook zo veel aandacht van iedereen.
Later werd ze meegenomen naar een grote kamer met een heel grote tafel. Een agent ging op de hoek van de tafel zitten en Greetje moest daar ook gaan zitten. Hij haalde voor haar een kop warme chocolademelk en ze kreeg ook een flinke plak koek. De agent haalde spelletjes tevoorschijn en ze mocht bij hem op schoot zitten. O, wat was dat allemaal leuk. Thuis mocht ze niet zo vaak bij vader op schoot zitten omdat er genoeg kleine kinderen waren die ook op schoot wilden zitten.
Maar hier, bij deze agent was het werkelijk heel gezellig, ze deden spelletjes, ze kletsten samen en lekkere koek en drinken. Greetje vond het wel best. Zo veel aandacht, alleen voor haar!
Na verloop van tijd (in Greetjes beleving uren) ging er een deur open en daar kwamen vader en moeder De Wit binnen met achter hen aan zes kinderen. Ze vond het heel leuk dat ze vader en moeder weer zag maar nu kwam er ook een eind aan het gezellig samenzijn met de vriendelijke agent.
Later hoorde Greetje dat vader en moeder hevig in paniek geraakt waren toen ze bemerkten dat Greetje niet bij hen was. Vader dacht dat Greetje bij moeder was en moeder dacht dat Greetje bij vader was. Ze hebben zich toen gemeld bij een politiebureau en daar bleek Greetje te zijn. Wat een opluchting!
In Amsterdam aangekomen werd het gezelschap verdeeld. Vader kreeg een stel kinderen onder zijn hoede en moeder ook. Op een gegeven moment liepen ze over de Dam. Daar waren artiesten bezig hun kunsten te maken: clowns, acrobaten, vuurspuwers e.d. Allemaal heel erg interessant voor de kleine Greetje van 5. Ze wilde graag blijven kijken. Ook haar oudere broers bleven kijken, dus ze voelde zich wel veilig naast hen.
Op een gegeven moment riep vader de kinderen dat ze moesten komen en hij liep door (richting Kalverstraat). "Ja, ja, nog even", zei kleine Greetje en ze bleef onverstoord en hevig geboeid verder kijken. Wat was dat allemaal toch interessant. Zoiets moois had ze nog nooit gezien!
Na een tijdje was de voorstelling afgelopen en kleine Greetje wendde zich naar haar broers. Maar wat was dat nou? Die kinderen naast haar waren niet haar broers, maar vreemde kinderen! Hoe kon dat nou? Waar waren haar broers dan? En haar ouders? En de andere kinderen?
Ze liep maar in de richting waarin ze haar vader eerder had zien lopen. Maar wat was het daar druk! Overal mensen! En ze keek alleen maar tegen jassen en rokken en pantalons aan. Zo kon ze nooit haar ouders terugvinden. Het duurde niet lang of kleine Greetje was helemaal in paniek en begon te huilen.
Er kwam een aardige mevrouw op Greetje af en ze vroeg haar wat er aan de hand was. Tussen het huilen door kon Greetje nog net uitbrengen dat ze haar ouders kwijt was.
Even later verscheen er een politieagent. "Kom jij maar met mij mee, dan gaan we je ouders zoeken". Greetje was helemaal gerustgesteld en liep vol vertrouwen met de agent mee.
 |
| Bureau Warmoesstraat |
Zo kwam ze op het politiebureau aan de Warmoesstraat (dat van Appie Baantjer). De agenten waren allemaal even lief voor Greetje en al snel was ze in een goede stemming. Ze kreeg ook zo veel aandacht van iedereen.
Later werd ze meegenomen naar een grote kamer met een heel grote tafel. Een agent ging op de hoek van de tafel zitten en Greetje moest daar ook gaan zitten. Hij haalde voor haar een kop warme chocolademelk en ze kreeg ook een flinke plak koek. De agent haalde spelletjes tevoorschijn en ze mocht bij hem op schoot zitten. O, wat was dat allemaal leuk. Thuis mocht ze niet zo vaak bij vader op schoot zitten omdat er genoeg kleine kinderen waren die ook op schoot wilden zitten.
Maar hier, bij deze agent was het werkelijk heel gezellig, ze deden spelletjes, ze kletsten samen en lekkere koek en drinken. Greetje vond het wel best. Zo veel aandacht, alleen voor haar!
Na verloop van tijd (in Greetjes beleving uren) ging er een deur open en daar kwamen vader en moeder De Wit binnen met achter hen aan zes kinderen. Ze vond het heel leuk dat ze vader en moeder weer zag maar nu kwam er ook een eind aan het gezellig samenzijn met de vriendelijke agent.
Later hoorde Greetje dat vader en moeder hevig in paniek geraakt waren toen ze bemerkten dat Greetje niet bij hen was. Vader dacht dat Greetje bij moeder was en moeder dacht dat Greetje bij vader was. Ze hebben zich toen gemeld bij een politiebureau en daar bleek Greetje te zijn. Wat een opluchting!
dinsdag 4 december 2012
Kekererwten
Ik ben een groot liefhebber van de Turkse keuken, met uitzondering dan van die mierzoete baksels. Veel gerechten heb ik leren koken door mijn Turkse vriendinnen.
Een van mijn lievelingsgerechten is kekererwteneten (etli nohut yemeği). Ik gebruik het woord kekererwten, waar anderen kikkererwten gebruiken. Het maakt niet uit. Het is hetzelfde product.
Een groot voordeel van de Turkse keuken is, dat men niet met grote lappen vlees werkt. Ik hou niet zo erg van vlees, alhoewel ik geen vegetariër ben.
Kekererwten zijn heel gezond, Ze bevatten veel voedingsvezels en meervoudig onverzadigde vetten. Het eten ervan verbetert de vetsamenstelling van het bloed en de controle op de suikerhuishouding, zegt men.
Ingrediënten:
Ik kan geen hoeveelheden geven omdat ik alles zo uit de losse hand doe. Doe het gewoon naar smaak.
Daarna gaan de kekererwten in de pan en een fikse hoeveelheid bouillon, aangelengd met water. En als laatste de aardappel. Laat dit alles een uurtje pruttelen.
Ondertussen bak je de gesnipperde ui glazig en de paprika knapperig.
Proef nu eerst de kekererwten. Zijn ze nog niet gaar, dan laat je het hele zaakje nog even pruttelen. Als ze gaar zijn, doe je er de ui, de paprika en de peterselie bij. Nog even goed doorkoken en klaar is Kees (of in dit geval Ali).
Gooi het vocht niet weg! Dit hoort bij het gerecht.
Turken eten dit eerst, daarna komt er pilav (met eventueel een kippenpoot). Dus niet met elkaar, maar achter elkaar. Maar je kunt het ook als maaltijdsoep eten met pide (Turks plat brood) erbij. Geef er een lekkere sla bij.
Op dit gerecht kun je eindeloos variëren.
Allereerst kun je kekererwten uit een blikje nemen. Dat verkort de kooktijd aanzienlijk.
Verder kun je kippenstukjes nemen in plaats van runderpoulet.
En in plaats van kekererwten kun je allerlei andere groenten nemen: aubergine, champignons, sperziebonen, bloemkool, noem maar op. Of een combinatie ervan. Pas dan wel de kooktijd aan. Met courgette alleen is het niet zo lekker, maar wel in combinatie met andere groenten. Zelf vind ik het lekker om er 10 minuten voor de tijd een zakje soepgroenten door te gooien.
Afiyet olsun! (Eet smakelijk)
En vergeet na het eten niet de kok toe te wensen: Dat je handen maar gezond moge zijn! (elini sağlık)
Recept rijstpilav (pirinç pilavı)
Een van mijn lievelingsgerechten is kekererwteneten (etli nohut yemeği). Ik gebruik het woord kekererwten, waar anderen kikkererwten gebruiken. Het maakt niet uit. Het is hetzelfde product.
Een groot voordeel van de Turkse keuken is, dat men niet met grote lappen vlees werkt. Ik hou niet zo erg van vlees, alhoewel ik geen vegetariër ben.
Kekererwten zijn heel gezond, Ze bevatten veel voedingsvezels en meervoudig onverzadigde vetten. Het eten ervan verbetert de vetsamenstelling van het bloed en de controle op de suikerhuishouding, zegt men.
Ingrediënten:
Ik kan geen hoeveelheden geven omdat ik alles zo uit de losse hand doe. Doe het gewoon naar smaak.
- olijfolie
- chilipoeder
- tomatenpuree
- runderpoulet
- kekererwten gedroogd, eerst voorweken
- bouillon
- aardappel, in stukjes gesneden
- paprika, in stukjes gesneden
- ui, gesnipperd
- peterselie
- zout, naar smaak
Daarna gaan de kekererwten in de pan en een fikse hoeveelheid bouillon, aangelengd met water. En als laatste de aardappel. Laat dit alles een uurtje pruttelen.
Ondertussen bak je de gesnipperde ui glazig en de paprika knapperig.
Proef nu eerst de kekererwten. Zijn ze nog niet gaar, dan laat je het hele zaakje nog even pruttelen. Als ze gaar zijn, doe je er de ui, de paprika en de peterselie bij. Nog even goed doorkoken en klaar is Kees (of in dit geval Ali).
Gooi het vocht niet weg! Dit hoort bij het gerecht.
Turken eten dit eerst, daarna komt er pilav (met eventueel een kippenpoot). Dus niet met elkaar, maar achter elkaar. Maar je kunt het ook als maaltijdsoep eten met pide (Turks plat brood) erbij. Geef er een lekkere sla bij.
Op dit gerecht kun je eindeloos variëren.
Allereerst kun je kekererwten uit een blikje nemen. Dat verkort de kooktijd aanzienlijk.
Verder kun je kippenstukjes nemen in plaats van runderpoulet.
En in plaats van kekererwten kun je allerlei andere groenten nemen: aubergine, champignons, sperziebonen, bloemkool, noem maar op. Of een combinatie ervan. Pas dan wel de kooktijd aan. Met courgette alleen is het niet zo lekker, maar wel in combinatie met andere groenten. Zelf vind ik het lekker om er 10 minuten voor de tijd een zakje soepgroenten door te gooien.
Afiyet olsun! (Eet smakelijk)
En vergeet na het eten niet de kok toe te wensen: Dat je handen maar gezond moge zijn! (elini sağlık)
Recept rijstpilav (pirinç pilavı)
- Turkse rijst (gewassen)
- vermicelli
- olijfolie
- water of bouillon
zondag 2 december 2012
Advent
Vandaag is het de 1e zondag van de Advent. We bereiden ons voor op de komst van het Licht, de geboorte van Jezus Christus.
Elke week komen we een stapje dichter bij het Licht. Vandaar dat vandaag het 1e kaarsje aangaat.
zaterdag 1 december 2012
Zwijmelen op zaterdag (1)
Ik doe met Marja mee.
Ergens in 1963 kregen wij op school een film te zien van Freddy Quinn. Ik was onmiddellijk verliefd op die man.
We hadden net Duitse les gekregen en 's nachts lag ik in gedachten een brief (in het Duits, jawohl!) aan hem te schrijven. Gelukkig heb ik het nooit in werkelijkheid gedaan.
In die tijd paste ik vaak op de kinderen van onze buren. Op een gegeven moment, o jee, ontdekte ik dat ze elpees hadden van Freddy Quinn. Avondenlang heb ik die platen gedraaid en ik kon er heerlijk bij zwijmelen.
Ergens in 1963 kregen wij op school een film te zien van Freddy Quinn. Ik was onmiddellijk verliefd op die man.
We hadden net Duitse les gekregen en 's nachts lag ik in gedachten een brief (in het Duits, jawohl!) aan hem te schrijven. Gelukkig heb ik het nooit in werkelijkheid gedaan.
In die tijd paste ik vaak op de kinderen van onze buren. Op een gegeven moment, o jee, ontdekte ik dat ze elpees hadden van Freddy Quinn. Avondenlang heb ik die platen gedraaid en ik kon er heerlijk bij zwijmelen.
donderdag 29 november 2012
De oude koningin
Het was 5 mei 1960. Greetje was 's morgens al vroeg wakker terwijl ze de avond tevoren nauwelijks in slaap kon vallen. Het was ook allemaal zo spannend. Vandaag was het 15 jaar bevrijding in Nederland en Greetje zou de oude koningin ontmoeten.
Greetje woonde destijds in Apeldoorn en haar vader zei altijd: "De oude koningin woont bij ons achter in de straat." In feite had hij gelijk. Als je de straat maar afliep en dan rechtdoor lopen, kwam je vanzelf bij paleis Het Loo uit.
De gemeente had vanwege het 3e lustrum een kinderaubade voor de oude koningin georganiseerd. Alle kinderen uit de 4e, 5e en 6e klas mochten meezingen. Greetje was 9 jaar en zat in de 4e klas. Zij mocht dus ook meezingen. Weken voor die tijd hadden ze op school al geoefend, allerlei oranjeliederen en vaderlandsliederen moesten er ingestudeerd worden.
En vandaag was het zover, eindelijk. Greetje kreeg een oranje rokje aan, een witte blouse en daaroverheen een oranje sjerp. O, wat was ze mooi. In haar haar kreeg ze een oranje strik. Dat vond ze niet zo prettig. Ze had dun en steil haar en strikken vielen altijd vanzelf uit haar haar. Als dat nou vandaag maar niet gebeurde. Dan zou de oude koningin haar zien zonder mooie oranje strik.
Parmantig stapte ze, geflankeerd door haar twee oudere broers de korte weg naar het paleis. Kon iedereen wel goed zien hoe mooi ze was?
Op het voorplein van het paleis stonden 4700 kinderen van alle Apeldoornse scholen opgesteld voor de kinderaubade. Greetje had zich ook daarover druk gemaakt. Als ze nou maar de teksten niet vergat; dan zou ze niet mee kunnen zingen. En dat was toch niet leuk voor de oude koningin.
Maar gelukkig ging alles goed. Ze kende de teksten, haar oranje rokje bleef schoon en de strik zat nog in haar haar.
En na het zingen mochten alle kinderen langs de oude koningin defileren. Tijdens het zingen had je slecht zicht op haar, maar nu mocht je dicht langs haar lopen. Daar zat dan de oude koningin. In een stoel in een hoek van het bordes en met een dikke wintermantel aan en een vosje om haar nek. Greetje zwaaide geestdriftig naar haar.
En aan het eind stonden er meneren van de organisatie. Alle kinderen kregen een koetjesreep, met een strikje eromheen in de kleuren van de Nederlandse vlag. Dat vond ze geweldig. Altijd moest er alles gedeeld worden met zes broertjes en zusjes en chocolade was er niet vaak in huis. En nu had ze, helemaal voor zichzelf, een heuse chocoladereep. Wat een verrassing!
Tweeënhalf jaar later, in november 1962, stond Greetje langs de kant van de weg voor de oude koningin. Nu werd haar lijkkoets, geheel in het wit, naar het station gebracht om te worden vervoerd naar Den Haag.
P.S. Ik schrijf "oude koningin". Dat is niet beledigend of anderszins negatief bedoeld. We spraken gewoon over Wilhelmina als "de oude koningin".
Greetje woonde destijds in Apeldoorn en haar vader zei altijd: "De oude koningin woont bij ons achter in de straat." In feite had hij gelijk. Als je de straat maar afliep en dan rechtdoor lopen, kwam je vanzelf bij paleis Het Loo uit.
De gemeente had vanwege het 3e lustrum een kinderaubade voor de oude koningin georganiseerd. Alle kinderen uit de 4e, 5e en 6e klas mochten meezingen. Greetje was 9 jaar en zat in de 4e klas. Zij mocht dus ook meezingen. Weken voor die tijd hadden ze op school al geoefend, allerlei oranjeliederen en vaderlandsliederen moesten er ingestudeerd worden.
En vandaag was het zover, eindelijk. Greetje kreeg een oranje rokje aan, een witte blouse en daaroverheen een oranje sjerp. O, wat was ze mooi. In haar haar kreeg ze een oranje strik. Dat vond ze niet zo prettig. Ze had dun en steil haar en strikken vielen altijd vanzelf uit haar haar. Als dat nou vandaag maar niet gebeurde. Dan zou de oude koningin haar zien zonder mooie oranje strik.
Parmantig stapte ze, geflankeerd door haar twee oudere broers de korte weg naar het paleis. Kon iedereen wel goed zien hoe mooi ze was?
Op het voorplein van het paleis stonden 4700 kinderen van alle Apeldoornse scholen opgesteld voor de kinderaubade. Greetje had zich ook daarover druk gemaakt. Als ze nou maar de teksten niet vergat; dan zou ze niet mee kunnen zingen. En dat was toch niet leuk voor de oude koningin.
Maar gelukkig ging alles goed. Ze kende de teksten, haar oranje rokje bleef schoon en de strik zat nog in haar haar.
 |
| Dit kind was zo gelukkig om met de oude koningin te praten. |
 |
| Deze kinderen mochten zomaar op de trappen staan. |
Tweeënhalf jaar later, in november 1962, stond Greetje langs de kant van de weg voor de oude koningin. Nu werd haar lijkkoets, geheel in het wit, naar het station gebracht om te worden vervoerd naar Den Haag.
P.S. Ik schrijf "oude koningin". Dat is niet beledigend of anderszins negatief bedoeld. We spraken gewoon over Wilhelmina als "de oude koningin".
dinsdag 27 november 2012
Top 2000
En heeft u ook voor de Top 2000 gestemd?
Nu ben ik niet zo van de muziek, maar ik heb toch maar gestemd want mijn lijflied behoort zeker thuis in de Top 2000.
Nu ben ik niet zo van de muziek, maar ik heb toch maar gestemd want mijn lijflied behoort zeker thuis in de Top 2000.
maandag 26 november 2012
Zoals mijn goede vader altijd zei
Mijn vader is al zo'n 17 jaar geleden overleden. Toch hoor ik in mijn hoofd nog vaak uitspraken van hem die me mijn hele leven zullen bijblijven.
Toen hij met pensioen was, zei hij: "Ik ben ambteloos burger." Maar ook : "Ik heb geen vakantie of snipperdagen meer." En als hij dan eens een keer met de bus ging: : Ik reis op een kinderkaartje", doelend op de roze strippenkaart.
Hij heeft een groot deel van zijn leven bij de PTT gewerkt. Maar hij had het niet zo op de leiding in Den Haag: "De hoge heren praten recht wat krom is, en krom wat recht is." Maar ja, wie was hij nou? "De kleine man" of "Jan met de pet".
Als je hem vroeg hoe het ging, was het standaardantwoord: "Naar omstandigheden redelijk wel". En als je wat voor hem gedaan had, vond hij het moeilijk dank je wel te zeggen. Dan was zijn vraag: "Wat zijn de onkosten?"
Zondags aten we maaltijdsoep en dan kwam de "smurrie" op tafel, oftewel het flesje Maggi. Zijn motor was zijn "stoomfiets" en een menner van een paard-en-wagen was een "hubeestenchauffeur".
Mijn vader sprak nooit dialect met ons. Hij vond dat wij eerst fatsoenlijk ABN moesten leren en daarna mochten we dan wel plat praoten. Maar als hij vond dat ik weer eens vervelend was, noemde hij mij een "droadnaegel".
Als hij wegging vroegen wij waar hij naar toeging. Zijn antwoord was dan altijd; "Naar Lub toe, tabak halen." (Dit was een reclametekst van Dobbelmann (tabak) uit de jaren dertig.)
De "jongelui" hadden geen verkering, nee, "ze bemoeiden zich met andermans kinderen". En als zijn kleine kleinkinderen in de winter dik ingestopt werden door vaders en moeders, zei hij altijd tegen zo'n kleinkind: "Vat maar geen kou, boy."
Dan was er nog zijn grapje over een boertje dat zag dat twee meisjes zich en elkaar insmeerden met zonnebrandcrème en vroeg: "Eulen joele joele?"
Herinneringen aan mijn vader, met een glimlach.
Toen hij met pensioen was, zei hij: "Ik ben ambteloos burger." Maar ook : "Ik heb geen vakantie of snipperdagen meer." En als hij dan eens een keer met de bus ging: : Ik reis op een kinderkaartje", doelend op de roze strippenkaart.
Hij heeft een groot deel van zijn leven bij de PTT gewerkt. Maar hij had het niet zo op de leiding in Den Haag: "De hoge heren praten recht wat krom is, en krom wat recht is." Maar ja, wie was hij nou? "De kleine man" of "Jan met de pet".
Als je hem vroeg hoe het ging, was het standaardantwoord: "Naar omstandigheden redelijk wel". En als je wat voor hem gedaan had, vond hij het moeilijk dank je wel te zeggen. Dan was zijn vraag: "Wat zijn de onkosten?"
Zondags aten we maaltijdsoep en dan kwam de "smurrie" op tafel, oftewel het flesje Maggi. Zijn motor was zijn "stoomfiets" en een menner van een paard-en-wagen was een "hubeestenchauffeur".
 |
| hubeestenchauffeur |
 |
| de smurrie |
Als hij wegging vroegen wij waar hij naar toeging. Zijn antwoord was dan altijd; "Naar Lub toe, tabak halen." (Dit was een reclametekst van Dobbelmann (tabak) uit de jaren dertig.)
De "jongelui" hadden geen verkering, nee, "ze bemoeiden zich met andermans kinderen". En als zijn kleine kleinkinderen in de winter dik ingestopt werden door vaders en moeders, zei hij altijd tegen zo'n kleinkind: "Vat maar geen kou, boy."
Dan was er nog zijn grapje over een boertje dat zag dat twee meisjes zich en elkaar insmeerden met zonnebrandcrème en vroeg: "Eulen joele joele?"
 |
| Eulen joele joele? |
zaterdag 24 november 2012
Stylene
Heeft u zich wel eens afgevraagd in welke stijl u schrijft? Is dat een mannelijke of een vrouwelijke stijl? Schrijft u literaire teksten, poëzie of sprookjes, of misschien non-fictie? Op wiens schrijfstijl lijkt de uwe het meest?
Via hem werd ik geattendeerd op de website van Stylene. Een Belgische website waarop je je teksten kunt laten meten op onder andere de stijl.
Ik heb er 4 teksten doorgehaald en het bleek dat ik een mannelijk schrijfstijl heb, dat ik literaire teksten schrijf en dat mijn schrijfstijl gelijkt op die van Remco Campert en in mindere mate Herman Koch.
Dat weten we dan ook weer.
Via hem werd ik geattendeerd op de website van Stylene. Een Belgische website waarop je je teksten kunt laten meten op onder andere de stijl.
Ik heb er 4 teksten doorgehaald en het bleek dat ik een mannelijk schrijfstijl heb, dat ik literaire teksten schrijf en dat mijn schrijfstijl gelijkt op die van Remco Campert en in mindere mate Herman Koch.
Dat weten we dan ook weer.
donderdag 22 november 2012
Taaltoets (2)
Dit keer gaat de taaltoets over nieuwvormingen, zoals verschenen in de kranten in oktober 2012. Deze en andere woorden verschijnen dagelijks op de Taalbank.
Kent u de betekenis van de volgende woorden?
Antwoorden 1 tot en met 3, 4 en 5, 6, 7 tot en met 9, 10:
Kent u de betekenis van de volgende woorden?
- brixit
- steekvlamdiscussie
- jihadmoordenaar
- thuislezer
- darmterreur
- stroominfarct
- assepoesterporno
- lijmsteen
- kwantumknutselaar
- struisvogelzekerheid
Antwoorden 1 tot en met 3, 4 en 5, 6, 7 tot en met 9, 10:
Abonneren op:
Posts (Atom)