Eén jaar ben ik nu bezig met bloggen. Daarvoor las ik al een paar jaar bij andere bloggers. Maar 4 augustus 2012 heb ik toch maar de stoute schoenen aangetrokken en ben begonnen met bloggen.
Ik schreef toen dat ik nog niet wist waarover ik zou schrijven. Inmiddels is dat wel duidelijk.
Ik heb geschreven over mijn poes Katootje. Ik heb nog een poes en ik had twee konijnen. Daar heb ik nooit over geschreven. Inmiddels zijn de twee konijnen overleden, dus daar schrijf ik niet meer over.
Ik heb geschreven over mijn schooltje, over genealogie, over de televisie, of liever over het niet hebben van de televisie.
Meerdere malen heb ik geschreven over mijn jeugd, over mijn ontwikkelingsstoornis Asperger, over boeken en lezen, over taal, over recepten en over mijn geloof het Rooms-katholicisme.
Verder kwamen er zo her en der andere onderwerpen op tafel.
En natuurlijke kwam er elke week weer het Zwijmelen op Zaterdag voorbij. Een initiatief van Marja, waar ik met ontzettend veel plezier aan meedoe. Ik ben helemaal geen grote muziekfan maar bepaalde muziek brengt toch weer herinneringen naar boven en andere muziek, die ik erg mooi vind, is leuk om te delen. Ook vind ik het elke keer weer bijzonder leuk te vernemen welke muziek de andere deelnemers hebben uitgekozen en daarbij een eventueel verhaal te horen.
Cijfertjes ga ik niet geven. Ik ben niet begonnen om populair te gaan worden. En dat hoeft voor mij nog steeds niet. Ik zou dan misschien veel meer moeten vertellen over wat ik dagelijks doe. En eigenlijk is dat vreselijk saai voor een ander om te lezen. Ik lees wel graag bij anderen over hun leven, hun hobby's, hun tuin enz. Maar mijn leven is nu eenmaal heel rustig en saai, dat hangt mede samen met mijn autisme.
Dus geen cijfertjes. Ik vind het leuk als anderen mijn artikelen lezen. Nog leuker vind ik het als een artikel reacties losmaakt. Maar ik kan me goed voorstellen dat niet iedereen er behoefte aan heeft mijn artikelen te lezen. Bovendien, er zijn zo veel blogs. Je moet nu eenmaal een keus maken. Ik kan ook niet alles lezen.
Wat heeft het bloggen mij opgeleverd? Vreemd genoeg geeft het meer inzicht in mezelf, zeker als ik ga nadenken over Asperger. Reacties zetten me ook aan tot het nadenken over mezelf.
Bloggen is voor mij ook een lijntje met de buitenwereld. Alweer door mijn Asperger (dat een grote rol speelt in mijn leven) zoek ik weinig contacten, omdat dat ook veel verplichtingen geeft. Dat gevoel en die druk heb ik bij bloggen niet. Het is allemaal veel vrijblijvender en daardoor rustgevender.
Verder heb ik door het bloggen, maar nu buiten het bloggen om, een paar leuke contacten gekregen. Deze zijn voor mij heel waardevol.
Voorlopig blijf ik doorgaan met bloggen. De laatste tijd is het er niet zo heel veel van gekomen door gezondheidsperikelen, zowel psychisch als fysiek, maar ik was er toch vrijwel elke week bij met het zwijmelen. Ik verwacht binnenkort toch weer meer te gaan bloggen.
maandag 5 augustus 2013
zaterdag 3 augustus 2013
Zwijmelen op zaterdag (34)
Meer zwijmelen bij Marja.
Als je dit liedje maar vaak genoeg beluistert, ga je misschien zelf ook nog geloven dat het koud is. :-) Ik heb deze zwijmel vanmiddag gemaakt toen het 35 graden was. Nu, middernacht, is het nog steeds 28 graden. Weerplaza zegt dat het vannacht 18 graden wordt. Dan moet het nog heel wat afkoelen.
Prettig weekend.
Als je dit liedje maar vaak genoeg beluistert, ga je misschien zelf ook nog geloven dat het koud is. :-) Ik heb deze zwijmel vanmiddag gemaakt toen het 35 graden was. Nu, middernacht, is het nog steeds 28 graden. Weerplaza zegt dat het vannacht 18 graden wordt. Dan moet het nog heel wat afkoelen.
Prettig weekend.
woensdag 31 juli 2013
Zintuigen
Marja schreef hier over sieraden. Dat zette me aan het denken.
Regelmatige lezers weten dat ik behept ben met het syndroom van Asperger, een vorm van autisme. (Sinds 1 mei wordt dit officieel ASS genoemd. (Autistisch Spectrum Stoornis).)
Een van de kenmerkende aspecten is de overgevoeligheid van de zintuigen. Daardoor raak ik in verwarring en uiteindelijkin paniek.
Oor: Over horen en hyperacusis heb ik hier al eens geschreven.
Oog: Ik heb een vreselijke hekel aan fel licht. Nu hoef je daar geen autisme voor te hebben om er ook last van te hebben. Met fel licht bedoel ik overigens het licht van TL-lampen, fel zonlicht en dergelijke. Iets waarmee je mij zo in paniek krijgt zijn bijvoorbeeld discobollen. Voor mij is dat idioterie. Het licht draait en draait en gaat alle kanten op. Vreselijk.
Neus: Uiteraard houdt geen mens ervan als je de geur/stank van iemand ruikt. Maar ook geuren die voor menigeen prettig zijn, ervaar ik als vervelend. De geur van wasmiddelen die in je kleren gaat zitten, sterk geurende bloemen als hyacinten en rozen, leerlingen die duidelijk parfum of eau de toilette dragen.
Smaak: De structuur van het eten is voor mij belangrijk. Wat ik zo erg vind, is stracciatellavla. De vla is lekker zacht en romig en daar zitten dan van die harde stukjes in. Brrr.
Tast: Mijn huid is overgevoelig. Ik draag dus niets wat niet moet. Geen sieraden, geen make-up. Ik heb, hoewel ik getrouwd geweest ben, zelfs nooit een trouwring gehad. Zowel mijn ex als ik dragen geen ringen dus hebben we ook geen trouwringen aangeschaft. Het was niet echt nodig bij de ceremonie. Noodgedwongen draag ik wel een bril. Ik kan niets velen in mijn ogen, dus ook geen lenzen. Een voordeel van het ouder worden is dat je zicht op afstand verbetert. Ik hoef nu de bril alleen nog maar te dragen als ik de straat op ga. Hoewel ik zestiger ben, ben ik nog niet aan een leesbril toe. Dus die draag ik ook niet.
Alles wat met mijn huid in aanraking komt ergert me. Het liefst zou ik geen kleren dragen maar dat kan in onze maatschappij niet. Ik heb onlangs het boek Robinson Crusoë herlezen. Heerlijk, helemaal in je eentje lekker naaktlopen. Ik draag dus maar het liefst wijde kleding die op zo min mogelijk plaatsen mijn huid raakt.
Ik vind het dus ook vervelend als mensen mij onverwacht aanraken door bijvoorbeeld een hand op mijn arm te leggen. Goed bedoeld allemaal, maar ik gruw ervan. Om dan nog maar niet te spreken over verplicht zoenen. Tegenwoordig, na de diagnose, weet ik waardoor het allemaal komt en vind ik het minder erg.
Een mens kan soms ingewikkeld in elkaar zitten.
Regelmatige lezers weten dat ik behept ben met het syndroom van Asperger, een vorm van autisme. (Sinds 1 mei wordt dit officieel ASS genoemd. (Autistisch Spectrum Stoornis).)
Een van de kenmerkende aspecten is de overgevoeligheid van de zintuigen. Daardoor raak ik in verwarring en uiteindelijkin paniek.
Oor: Over horen en hyperacusis heb ik hier al eens geschreven.
Oog: Ik heb een vreselijke hekel aan fel licht. Nu hoef je daar geen autisme voor te hebben om er ook last van te hebben. Met fel licht bedoel ik overigens het licht van TL-lampen, fel zonlicht en dergelijke. Iets waarmee je mij zo in paniek krijgt zijn bijvoorbeeld discobollen. Voor mij is dat idioterie. Het licht draait en draait en gaat alle kanten op. Vreselijk.
Neus: Uiteraard houdt geen mens ervan als je de geur/stank van iemand ruikt. Maar ook geuren die voor menigeen prettig zijn, ervaar ik als vervelend. De geur van wasmiddelen die in je kleren gaat zitten, sterk geurende bloemen als hyacinten en rozen, leerlingen die duidelijk parfum of eau de toilette dragen.
Smaak: De structuur van het eten is voor mij belangrijk. Wat ik zo erg vind, is stracciatellavla. De vla is lekker zacht en romig en daar zitten dan van die harde stukjes in. Brrr.
Tast: Mijn huid is overgevoelig. Ik draag dus niets wat niet moet. Geen sieraden, geen make-up. Ik heb, hoewel ik getrouwd geweest ben, zelfs nooit een trouwring gehad. Zowel mijn ex als ik dragen geen ringen dus hebben we ook geen trouwringen aangeschaft. Het was niet echt nodig bij de ceremonie. Noodgedwongen draag ik wel een bril. Ik kan niets velen in mijn ogen, dus ook geen lenzen. Een voordeel van het ouder worden is dat je zicht op afstand verbetert. Ik hoef nu de bril alleen nog maar te dragen als ik de straat op ga. Hoewel ik zestiger ben, ben ik nog niet aan een leesbril toe. Dus die draag ik ook niet.
Alles wat met mijn huid in aanraking komt ergert me. Het liefst zou ik geen kleren dragen maar dat kan in onze maatschappij niet. Ik heb onlangs het boek Robinson Crusoë herlezen. Heerlijk, helemaal in je eentje lekker naaktlopen. Ik draag dus maar het liefst wijde kleding die op zo min mogelijk plaatsen mijn huid raakt.
Ik vind het dus ook vervelend als mensen mij onverwacht aanraken door bijvoorbeeld een hand op mijn arm te leggen. Goed bedoeld allemaal, maar ik gruw ervan. Om dan nog maar niet te spreken over verplicht zoenen. Tegenwoordig, na de diagnose, weet ik waardoor het allemaal komt en vind ik het minder erg.
Een mens kan soms ingewikkeld in elkaar zitten.
zaterdag 27 juli 2013
Regen
Het is dat ik vandaag al een zwijmel geplaatst heb, anders zou ik het volgende nummer geplaatst hebben.
Heerlijk, die regen. De afgelopen dagen is hier wel een druppeltje gevallen, maar niet genoeg om nat van te worden. Maar nu, heerlijk. De temperatuur is gezakt en de tuin vaart er wel bij.
Heerlijk, die regen. De afgelopen dagen is hier wel een druppeltje gevallen, maar niet genoeg om nat van te worden. Maar nu, heerlijk. De temperatuur is gezakt en de tuin vaart er wel bij.
Zwijmelen op zaterdag (33)
Meer zwijmelen bij Marja.
In de jaren zeventig woonde ik op kamers. Aan de andere kant van de gang woonde Joke, een jonge vrouw van mijn leeftijd. Het was in een groot huis. Maar alleen wij gebruikten de voordeur. De overige kamerbewoners gingen door de zijdeur. Het was net alsof we een eigen woning hadden.
We konden goed met elkaar overweg. Zij was een grote fan van Boudewijn de Groot en had al zijn elpees (of mc's dat weet ik niet precies meer). Ik hield ook erg van die muziek en hele avonden zaten wij te luisteren naar zijn liedjes. Het was een leuke tijd.
Helaas vertrok zij naar Meppel omdat ze daar een goede baan kon krijgen. We hebben elkaar nog wel eens opgezocht, maar op den duur verlies je de ander toch uit het oog. Jammer, het was een leuke meid.
Als herinnering aan Joke hier een liedje van Boudewijn de Groot. Het was moeilijk kiezen. Hij heeft zo veel goede nummers gemaakt.
Prettig weekend.
In de jaren zeventig woonde ik op kamers. Aan de andere kant van de gang woonde Joke, een jonge vrouw van mijn leeftijd. Het was in een groot huis. Maar alleen wij gebruikten de voordeur. De overige kamerbewoners gingen door de zijdeur. Het was net alsof we een eigen woning hadden.
We konden goed met elkaar overweg. Zij was een grote fan van Boudewijn de Groot en had al zijn elpees (of mc's dat weet ik niet precies meer). Ik hield ook erg van die muziek en hele avonden zaten wij te luisteren naar zijn liedjes. Het was een leuke tijd.
Helaas vertrok zij naar Meppel omdat ze daar een goede baan kon krijgen. We hebben elkaar nog wel eens opgezocht, maar op den duur verlies je de ander toch uit het oog. Jammer, het was een leuke meid.
Als herinnering aan Joke hier een liedje van Boudewijn de Groot. Het was moeilijk kiezen. Hij heeft zo veel goede nummers gemaakt.
Prettig weekend.
zaterdag 20 juli 2013
Zwijmelen op zaterdag (32)
Meer zwijmelen bij Marja
Deze zwijmel is gewoon een lekker, zomers vakantiegevoelliedje. Het blijft zo heerlijk (?) in je hoofd hangen.
Kent u het dansje nog?
Prettig weekend.
Deze zwijmel is gewoon een lekker, zomers vakantiegevoelliedje. Het blijft zo heerlijk (?) in je hoofd hangen.
Kent u het dansje nog?
Prettig weekend.
zaterdag 13 juli 2013
Zwijmelen op zaterdag (31)
Meer zwijmelen bij Marja.
Hebt u onlangs ook zo gezwijmeld bij de herhalingen van Pride and Prejudice? Heerlijk!
Wat ik leuk vond waren de dansen, waarvan ze er veel lieten zien. Een ervan was Mr. Beveridge's Maggot, een traditionele Engelse countrydans.
Als toetje, om nog maar even te zwijmelen:
Prettig weekend.
Hebt u onlangs ook zo gezwijmeld bij de herhalingen van Pride and Prejudice? Heerlijk!
Wat ik leuk vond waren de dansen, waarvan ze er veel lieten zien. Een ervan was Mr. Beveridge's Maggot, een traditionele Engelse countrydans.
Als toetje, om nog maar even te zwijmelen:
Prettig weekend.
zaterdag 29 juni 2013
Zwijmelen op zaterdag (30)
Meer zwijmelen bij Marja.
Op zoek naar joik (waarover een andere keer meer) op You Tube kwam ik dit bijzondere lied tegen.
http://www.youtube.com/watch?v=uP_Iee-D4U4
(Helaas lukt het me niet dit filmpje te plaatsen, vandaar de link.)
Het is een lied van Eivør Pálsdóttir - Heyr Himna Smiður.
Ik wist niet wie het zong en waarover het ging. Wel was me duidelijk dat het een IJslands lied was. Op Wikipedia heb ik het een en ander gevonden. Hoewel het een oud christelijk lied blijkt, laat ik het hier toch horen omdat ik het zo bijzonder mooi gezongen vind.
Prettig weekend.
Eivør Pálsdóttir (Syðrugøta, 21 juli 1983) is een Faeröerse zangeres en songwriter. Eivør was vanaf 1999 lid van de Faeröerse rockband Clickhaze maar begon daarnaast ook een solocarrière onder de naam Eivør. Ze zingt in het Faeröers, IJslands, Engels, Noors en Zweeds.
Aanvankelijk zong ze Faeröerse volksliederen en balladen, maar vervolgens heeft ze haar repertoire enorm uitgebreid en zingt nu in een groot aantal van verschillende muziekstijlen en genres, zoals rock, jazz, folk, pop en zelfs klassieke muziek). Een groot deel van de door haar gezongen liederen zijn eigen composities. Ze zelf beschrijft haar stijl op enkele dvd's met Ethno/Jazz of Country/Roots.
Kolbeinn Tumason (1173–1208) was a member of the Ásbirningar family clan, and was one of the most powerful chieftains (goði) in Iceland around the turn of the 12th century. His power was probably at its height around 1200 AD. Kolbeinn used his influence to ensure that men in his favour received positions of power within the clergy, amongst them bishop Guðmundur Arason. Guðmundur, unbeknownst to Kolbeinn, proved to be an advocate of clerical independence and resented interference from the secular goði chieftains. The two were soon at odds. In 1208, Kolbeinn and his followers attacked Guðmundur and his supporters in Hjaltadalur by Víðines. The ensuing battle is known as the Battle of Víðines. Kolbeinn died in the conflict, his head bashed in with a rock.
Notwithstanding his opposition to bishop Guðmundur, sources indicate that Kolbeinn was a devoutly religious man of some education. He is best known for composing the hymn Heyr himna smiður (English: "Hear, Heavenly Creator") on his deathbed. It is now a classic and often-sung Icelandic hymn. The song, which accompanies the text was composed by Þorkell Sigurbjörnsson, over 700 years later. The original text is presented here with 19th-century Icelandic spelling and a rough, literal translation into English.
Op zoek naar joik (waarover een andere keer meer) op You Tube kwam ik dit bijzondere lied tegen.
http://www.youtube.com/watch?v=uP_Iee-D4U4
(Helaas lukt het me niet dit filmpje te plaatsen, vandaar de link.)
Het is een lied van Eivør Pálsdóttir - Heyr Himna Smiður.
Ik wist niet wie het zong en waarover het ging. Wel was me duidelijk dat het een IJslands lied was. Op Wikipedia heb ik het een en ander gevonden. Hoewel het een oud christelijk lied blijkt, laat ik het hier toch horen omdat ik het zo bijzonder mooi gezongen vind.
Prettig weekend.
Eivør Pálsdóttir (Syðrugøta, 21 juli 1983) is een Faeröerse zangeres en songwriter. Eivør was vanaf 1999 lid van de Faeröerse rockband Clickhaze maar begon daarnaast ook een solocarrière onder de naam Eivør. Ze zingt in het Faeröers, IJslands, Engels, Noors en Zweeds.
Aanvankelijk zong ze Faeröerse volksliederen en balladen, maar vervolgens heeft ze haar repertoire enorm uitgebreid en zingt nu in een groot aantal van verschillende muziekstijlen en genres, zoals rock, jazz, folk, pop en zelfs klassieke muziek). Een groot deel van de door haar gezongen liederen zijn eigen composities. Ze zelf beschrijft haar stijl op enkele dvd's met Ethno/Jazz of Country/Roots.
Kolbeinn Tumason (1173–1208) was a member of the Ásbirningar family clan, and was one of the most powerful chieftains (goði) in Iceland around the turn of the 12th century. His power was probably at its height around 1200 AD. Kolbeinn used his influence to ensure that men in his favour received positions of power within the clergy, amongst them bishop Guðmundur Arason. Guðmundur, unbeknownst to Kolbeinn, proved to be an advocate of clerical independence and resented interference from the secular goði chieftains. The two were soon at odds. In 1208, Kolbeinn and his followers attacked Guðmundur and his supporters in Hjaltadalur by Víðines. The ensuing battle is known as the Battle of Víðines. Kolbeinn died in the conflict, his head bashed in with a rock.
Notwithstanding his opposition to bishop Guðmundur, sources indicate that Kolbeinn was a devoutly religious man of some education. He is best known for composing the hymn Heyr himna smiður (English: "Hear, Heavenly Creator") on his deathbed. It is now a classic and often-sung Icelandic hymn. The song, which accompanies the text was composed by Þorkell Sigurbjörnsson, over 700 years later. The original text is presented here with 19th-century Icelandic spelling and a rough, literal translation into English.
|
|
donderdag 27 juni 2013
Spelling (1)
De overheid heeft niets te zeggen over het gebruik van de taal. Hiermee bedoel ik dus de spraakkunst. Er bestaat weliswaar een dik boekwerk (in 2 delen), de Algemene Nederlandse Spraakkunst(ANS). Daarin staat precies beschreven hoe we de Nederlandse taal dienen te gebruiken. Deze afspraken zijn gemaakt door taalkundigen die vinden dat wij de taal maar op die manier moeten gebruiken.
De taal is echter niet van iemand maar van het ganse volk. Dus als u hun hebben wilt zeggen, mijn zegen heeft u. En als maar genoeg mensen dit gaan zeggen, wordt het vanzelf een nieuwe regel in de spraakkunst. Het is natuurlijk wel zo dat regels veel duidelijkheid scheppen. Als u dus Hebben zij dat niet gezien. of Zij dat niet gezien hebben. zegt in plaats van Zij hebben dat niet gezien. is dat uw zaak. Maar men zal u minder goed begrijpen. Dus ja, toch maar regeltjes.
Waar de overheid zich wel mee bemoeit, is de spelling. In de Nederlandse Taalunie werken de overheden van Nederland, België en Suriname samen op onder andere het gebied van de spelling. Elke tien jaar geeft deze unie een nieuw Groen Boekje uit en van tijd tot tijd vindt men het nodig om de spelling weer eens op z'n kop te zetten. Maar of dat dan altijd een verbetering is? Blijkbaar niet, want het Genootschap Onze Taal geeft het Witte Boekje uit met daarin zijn zienswijze.
Per 1 januari 2013 is er een nieuwe secretaris aan het hoofd van de Taalunie. Ik had graag die secretaris willen zijn. Ik zou heel wat spellingsregels veranderen.
Om te beginnen: het verdwijnen van de tussen-n en de eind-n. Bijvoorbeeld: krentebrood. Of er nu een of honderd krenten in een brood zitten, doet er niet toe. Velen spreken die tussen-n niet uit, waarom zullen we die dan nog schrijven? Een ander voorbeeld: werke. Van hetzelfde laken een pak, ook hier wordt die -n niet uitgesproken, dus ook maar niet geschreven.
Goed, hier in het oosten wordt die -n wel uitgesproken, maar de -e ervoor niet. Hier hebben we het meer over werk'n. Dit is echter alleen de tongval van Oost-Nederland. Dat de tussen-n en eind-n niet uitgesproken worden, is weliswaar een Hollandse tongval, maar die is wel vaak bepalend voor de rest van Nederland.
Als ik dan een stukje zou moete schrijve met die spelling, zou het iets ga/gaan worde in de trant van: Kleine Piet had van zijn moeder een boterham met aardbeiejam gekrege. Maar hij wilde dat niet ete. Ook zijn zusje wilde haar boterham met abrikozejam niet ete. Daarom liepe ze stiekem weg. Enz. enz.
Het geeft eerst een raar woordbeeld, maar dat doet elke nieuwe spelling.
De taal is echter niet van iemand maar van het ganse volk. Dus als u hun hebben wilt zeggen, mijn zegen heeft u. En als maar genoeg mensen dit gaan zeggen, wordt het vanzelf een nieuwe regel in de spraakkunst. Het is natuurlijk wel zo dat regels veel duidelijkheid scheppen. Als u dus Hebben zij dat niet gezien. of Zij dat niet gezien hebben. zegt in plaats van Zij hebben dat niet gezien. is dat uw zaak. Maar men zal u minder goed begrijpen. Dus ja, toch maar regeltjes.
Waar de overheid zich wel mee bemoeit, is de spelling. In de Nederlandse Taalunie werken de overheden van Nederland, België en Suriname samen op onder andere het gebied van de spelling. Elke tien jaar geeft deze unie een nieuw Groen Boekje uit en van tijd tot tijd vindt men het nodig om de spelling weer eens op z'n kop te zetten. Maar of dat dan altijd een verbetering is? Blijkbaar niet, want het Genootschap Onze Taal geeft het Witte Boekje uit met daarin zijn zienswijze.
Per 1 januari 2013 is er een nieuwe secretaris aan het hoofd van de Taalunie. Ik had graag die secretaris willen zijn. Ik zou heel wat spellingsregels veranderen.
Om te beginnen: het verdwijnen van de tussen-n en de eind-n. Bijvoorbeeld: krentebrood. Of er nu een of honderd krenten in een brood zitten, doet er niet toe. Velen spreken die tussen-n niet uit, waarom zullen we die dan nog schrijven? Een ander voorbeeld: werke. Van hetzelfde laken een pak, ook hier wordt die -n niet uitgesproken, dus ook maar niet geschreven.
Goed, hier in het oosten wordt die -n wel uitgesproken, maar de -e ervoor niet. Hier hebben we het meer over werk'n. Dit is echter alleen de tongval van Oost-Nederland. Dat de tussen-n en eind-n niet uitgesproken worden, is weliswaar een Hollandse tongval, maar die is wel vaak bepalend voor de rest van Nederland.
Als ik dan een stukje zou moete schrijve met die spelling, zou het iets ga/gaan worde in de trant van: Kleine Piet had van zijn moeder een boterham met aardbeiejam gekrege. Maar hij wilde dat niet ete. Ook zijn zusje wilde haar boterham met abrikozejam niet ete. Daarom liepe ze stiekem weg. Enz. enz.
Het geeft eerst een raar woordbeeld, maar dat doet elke nieuwe spelling.
zaterdag 22 juni 2013
Zwijmelen op zaterdag (29)
Meer zwijmelen bij Marja.
Een paar jaar geleden, rond deze tijd van het jaar, wilde ik 's morgens met de eerste trein (07.30 uur) van Assen naar Groningen. Ik zat toen in Borger op de camping. Omdat er zo vroeg nog geen bus ging, ging ik maar op de fiets, een afstand van een goede 20 km. Ik vertrok om 06.00 uur. Het was een prachtige tocht. Mooi weer, heel rustig op de weg en de nevel hing nog boven de weilanden. De enige levende wezens die ik zag, waren de koeien. Totdat ik in Assen was, toen was het met de rust gedaan.
Die sfeer toen, op een zondagochtend heel vroeg, wordt mooi weergegeven door Edvard Grieg (wiens huis in Bergen ik bezichtigd heb) in de Morgenstimmung uit Peer Gynt. Deze muziek doet me altijd weer aan die zondagochtend denken.
Prettig weekend.
Dit zegt Wikipedia erover:
Morgenstemning i ørkenen (Nederlands: Ochtendstemming, maar vaak aangeduid met de Duitse titel Morgenstimmung) is een compositie van de Noorse componist Edvard Grieg, die deel uitmaakt van de suite nr. 1, op, 46 uit de muziek bij het toneelstuk Peer Gynt van de Noorse schrijver Henrik Ibsen.
Net als In de hal van de Bergkoning is Ochtendstemming één van Griegs bekendste werken en bevat het pentatonische elementen. Het stuk wordt opgevoerd als de hoofdpersoon Peer Gynt, die achtergelaten op de verlaten kust van Marokko, wakker wordt en de zon ziet opkomen. Doordat de compositie van een Noorse componist is, associëren de meeste luisteraars het eerder met de Europese lente dan met het strand of de woestijn.
Morgenstimmung werd in Nederland ten gehore gebracht bij de begrafenis van koningin Juliana op 30 maart 2004, op het moment dat de kist afdaalde naar de grafkelder van Oranje-Nassau in Delft.
De compositie wordt regelmatig gebruikt in reclames en films. Zo gebruikte Carl Stalling, componist van Warner Bros. het stuk graag in zijn filmmuziek. Verder werd het stuk o.a. gebruikt in de animatiefilm Monsters vs. Aliens uit 2009, in afleveringen van The Big Bang Theory, Family Guy, Phineas en Ferb, The Simpsons en Beavis and Butt-head. In de jaren tachtig werd het gebruikt in een reclame van Mona.
Een paar jaar geleden, rond deze tijd van het jaar, wilde ik 's morgens met de eerste trein (07.30 uur) van Assen naar Groningen. Ik zat toen in Borger op de camping. Omdat er zo vroeg nog geen bus ging, ging ik maar op de fiets, een afstand van een goede 20 km. Ik vertrok om 06.00 uur. Het was een prachtige tocht. Mooi weer, heel rustig op de weg en de nevel hing nog boven de weilanden. De enige levende wezens die ik zag, waren de koeien. Totdat ik in Assen was, toen was het met de rust gedaan.
Die sfeer toen, op een zondagochtend heel vroeg, wordt mooi weergegeven door Edvard Grieg (wiens huis in Bergen ik bezichtigd heb) in de Morgenstimmung uit Peer Gynt. Deze muziek doet me altijd weer aan die zondagochtend denken.
Prettig weekend.
Dit zegt Wikipedia erover:
Morgenstemning i ørkenen (Nederlands: Ochtendstemming, maar vaak aangeduid met de Duitse titel Morgenstimmung) is een compositie van de Noorse componist Edvard Grieg, die deel uitmaakt van de suite nr. 1, op, 46 uit de muziek bij het toneelstuk Peer Gynt van de Noorse schrijver Henrik Ibsen.
Net als In de hal van de Bergkoning is Ochtendstemming één van Griegs bekendste werken en bevat het pentatonische elementen. Het stuk wordt opgevoerd als de hoofdpersoon Peer Gynt, die achtergelaten op de verlaten kust van Marokko, wakker wordt en de zon ziet opkomen. Doordat de compositie van een Noorse componist is, associëren de meeste luisteraars het eerder met de Europese lente dan met het strand of de woestijn.
Morgenstimmung werd in Nederland ten gehore gebracht bij de begrafenis van koningin Juliana op 30 maart 2004, op het moment dat de kist afdaalde naar de grafkelder van Oranje-Nassau in Delft.
De compositie wordt regelmatig gebruikt in reclames en films. Zo gebruikte Carl Stalling, componist van Warner Bros. het stuk graag in zijn filmmuziek. Verder werd het stuk o.a. gebruikt in de animatiefilm Monsters vs. Aliens uit 2009, in afleveringen van The Big Bang Theory, Family Guy, Phineas en Ferb, The Simpsons en Beavis and Butt-head. In de jaren tachtig werd het gebruikt in een reclame van Mona.
Abonneren op:
Posts (Atom)