Zwijmelen op zaterdag (2.16)

Meer zwijmelen bij Marja.

Vrijdagavond zag ik bij Pauw en Witteman Hadewych Minis een prachtig lied zingen, samen met een gospelkoor. Het ging om het lied I shall be released, oorspronkelijk van Bob Dylan. Zij gaat dit op 4 mei ten gehore brengen in Amsterdam.
Helaas staat dit nummer van haar (nog) niet op You Tube.

Ik heb daarom wat verder rondgekeken. Er waren vele vertolkingen maar ik vond de vertolking van The Band eigenlijk de mooiste.

Prettig weekeinde.

"I Shall Be Released"

They say everything can be replaced
They say every distance is not near
So I remember every face
Of every man who put me here

I see my light come shinin'
From the west down to the east
Any day now, any day now
I shall be released

They say every man needs protection
They say that every man must fall
Yet I swear I see my reflection
Somewhere so high above this wall

I see my light come shinin'
From the west down to the east
Any day now, any day now
I shall be released

Now yonder stands a man in this lonely crowd
A man who swears he's not to blame
All day long I hear him shouting so loud
Just crying out that he was framed

I see my light come shinin'
From the west down to the east
Any day now, any day now
I shall be released

Waar was u?

Er zijn van die mensen die van veel belangrijke gebeurtenissen in Nederland of in de wereld nog feilloos kunnen zeggen waar ze waren toen ze het vernamen. Ik herinner me er een zestal.
Uiteraard herinner ik me nog meer gebeurtenissen, maar ik weet niet meer precies waar ik was toen ik het vernam. Bijvoorbeeld de moord op John Lennon, de moord op Marten Luther King, het begin van de Golfoorlog, de treinkaping door Molukkers enz.

Kunt u nog zeggen waar u was toen u vernam van bepaalde gebeurtenissen?

Ik herinner me de volgende:

8 januari 1962, de treinramp bij Harmelen, 93 doden.
Ik zat in groep 6 van de lagere school (11 jaar). Ik was ziek thuis van school. Mijn moeder ging 's middags altijd even een dutje doen. Als er een kind ziek thuis was van school, moest die altijd mee naar bed. Mijn moeder luisterde dan altijd eerst naar het radionieuws van 13.00 uur en ging dan slapen. Die dag in het ouderlijke bed naast mijn moeder hoorde ik van dat verschrikkelijke treinongeluk.

22 november 1963, de moord op president John Kennedy, Dallas.
Het was 's avonds 19.00 uur. Ik was 13 jaar. Ik zat samen  met een aantal broers en zussen in de huiskamer. Mijn oudste zus was aan het strijken. De radio stond aan vanwege het nieuws. Plotseling kwam het bericht op de moord op Kennedy.

16 augustus 1977, de dood van Elvis Presley.
Ik was met vakantie in Zweden (Stockholm). Ik belde 's avonds met een zus en van haar hoorde ik dat Elvis Presley was overleden.

4 oktober 1992, vliegtuigramp Bijlmermeer, 43 doden.
Zondagavond, rond een uur of acht. Ik was die dag met mijn toenmalige echtgenoot op bezoek geweest bij een broer. Hij zou ons met zijn auto naar de trein brengen. Maar eerst moest hij nog even bij zijn ex langs. Wij bleven in de auto zitten. Bij zijn ex hoorde hij van de ramp. Opgewonden kwam hij het ons in de auto vertellen.

31 augustus 1997, het  auto-ongeluk met prinses Diana in Parijs.
Het was midden in de nacht  van zaterdag op zondag. Ik kon weer eens niet slapen en ben maar naar beneden gegaan. Daar ben ik verder gaan puzzelen aan een legpuzzel. Ik had de radio erbij aan staan. Toen, rond een uur of half drie, hoorde ik tijdens een programma van het ongeluk van prinses Diana. Toen kwam er van slapen helemaal niets meer.

11 september 2001. terroristische aanslagen in de USA, bijna 3000 doden.
Om half drie 's middags had ik een afspraak bij vrienden. Toen ik er kwam, hadden ze, heel ongebruikelijk, de televisie aanstaan. Daar vernam ik van de aanslagen.

Zwijmelen op zaterdag (24)

Laten we hopen dat Anouk vanavond hoge ogen gaat gooien op het Eurovisiesongfestival.



In 1965 kwam de televisie ons gezin binnen en kon ik voor het eerst kijken naar het Eurovisiesongfestival.
Toen was het Songfestival nog leuk. Het ging echt nog om de liedjes, niet om de show. Het was per slot van rekening een songfestival. Het was toen ook nog niet zo massaal als tegenwoordig. Er werd in de eigen taal gezongen. Je verstond het weliswaar niet maar het had toch iets meer eigens. En anders praatte Teddy Scholten, zelf in 1959 winnares met Een beetje en dat jaar commentator, ons wel bij.

De volledige lijst met deelnemers aan het Eurovisiesongfestival in 1965. (Wikipedia)

Plaats	Land	Artiest(en)	Lied	Punten
1	Luxemburg	France Gall	Poupée de cire, poupée de son	32
2	Verenigd Koninkrijk	Kathy Kirby	I belong	26
3	Frankrijk	Guy Mardel	N'avoue jamais	22
4	Oostenrijk	Udo Jürgens	Sag ihr ich laß sie grüßen	16
5	Italië	Bobby Solo	Se piangi se ridi	15
6	Ierland	Butch Moore	I'm walking the streets in the rain	11
7	Denemarken	Birgit Brüel	For din skyld	10
8	Zwitserland	Yovanna	Non à jamais sans toi	8
9	Monaco	Marjorie Noël	Va dire à l'amour	7
10	Zweden	Ingvar Wixell	Absent friend	6
11	Nederland	Conny Vandenbos	Het is genoeg	5
12	Joegoslavië	Vice Vukov	Ceznja	2
13	Noorwegen	Kirsti Sparboe	Karusell	1
	Portugal	Simone de Oliveira	Sol de inverno	1
15	België	Lize Marke	Als het weer lente is	0
	Finland	Viktor Klimenko	Aurinko laskee länteen	0
	Spanje	Conchita Bautista	¡Qué bueno, qué bueno!	0
	Duitsland	Ulla Wiesner	Paradies, wo bist du?	0

Jammer dat Nederland niet hoger eindigde. Ik vond het best wel een goed liedje van Conny Vandenbos. Verder herinner ik me alleen nog het liedje van Oostenrijk, Italië en uiteraard Luxemburg.

Van France Gall, een Franse zangeres die voor Luxemburg uitkwam, hebben we daarna niet veel meer gehoord. Ze had nog even twee kleine hitjes in Nederland, maar daarna ook niet meer. Onderaan de tekst en de vertaling ervan.

Een prettig pinksterweekend.
Meer zwijmelen met Marja.

Je suis une poupee de cire
Une poupee de son
Mon coeur est grave dans mes chansons
Poupee de cire poupee de son

Suis-je meilleure suis-je pire
Qu'une poupee de salon
Je vois la vie en rose bonbon
Poupee de cire poupee de son

Mes disques sont un miroir
Dans lequel chacun peut me voir
Je suis partout a la fois
Brisee en mille eclats de voix

Autour de moi j'entends rire
Les poupees de chiffon
Celles qui dansent sur mes chansons
Poupee de cire poupee de son

Elles se laissent seduire
Pour un oui pour un nom
L'amour n'est pas que dans les chansons
Poupee de cire poupee de son

Seule parfois je soupire
Je me dis a quoi bon
Chanter ainsi l'amour sans raison
Sans rien connaitre des garcons

Je suis qu'une poupee de cire
Qu'une poupee de son
Sous le soleil de mes cheveux blonds
Poupee de cire poupee de son

Mais un jour je vivrai mes chansons
Poupee de cire poupee de son
Sans craindre a la chaleur des garcons
Poupee de cire poupee de son.

Vertaling in het Nederlands:

Ik ben een wassen pop
Een geluidspop
Mijn hart is in mijn liedjes gegraveerd
Wassen pop geluidspop

Ben ik beter, ben ik erger
Dan een salonpop
Ik zie het leven door een roze bril ( snoepjesroze)
Wassen pop geluidspop

Mijn platen zijn een spiegel
Waarin iedereen mij kan zien
Ik ben overal tegelijk
Verbrijzeld in duizend stemscherven

Rondom mij hoor ik de
lappenpoppen lachen
Degene die op mijn liedjes dansen
Wassen pop geluidspop

Ze laten zich verleiden
Voor een ja voor een nee
De liefde is niet enkel in de liedjes
Wassen pop geluidspop

Mijn platen zijn een spiegel
Waarin iedereen mij kan zien
Ik ben overal tegelijk
Verbrijzeld in duizend stemscherven

Slechts enkele keren zucht ik
Ik zeg mezelf, waartoe dient het
Zomaar over de liefde te zingen
Zonder ook maar iets over de jongens te weten

Ik ben slechts een wassen pop
Slechts een geluidspop
Onder de zon van mijn blonde lokken
Wassen pop geluidspop

Maar op een dag zal ik mijn liedjes beleven
Wassen pop geluidspop
Zonder bang te zijn van de warmte van de jongens
Wassen pop geluidspop

Nederlands

Heeft u dit weekend ook zo genoten van het schaatsen in Heerenveen. Hoewel ik geen tv heb, heb ik het toch allemaal gezien, op internet, op de livepagina van de NOS. Het grote voordeel daarvan is dat er geen commentaar bij is. Ook geen voor-, na- of tussenbeschouwingen. Het gaat alleen om het schaatsen.

Als ik dan weer zo'n uitzending uit Heerenveen zie, moet ik altijd terugdenken aan die twee keren dat ik zelf tussen de toeschouwers zat, gratis en voor niets op de VIP-tribune.

Ik heb ooit wel eens verteld dat ik thuis een schooltje heb opgericht. Daar geef ik les aan buitenlanders van over de hele wereld, vreemd genoeg geen Turken (nou ja, één dan) en Marokkanen.  Op een gegeven moment kreeg ik van een van de leerlingen het verzoek om privé-les te geven aan een Russische vrouw. Graag drie keer per week en overdag. Wat bleek nou? In de lente/zomer was ze drie maanden in Nederland en de rest van het jaar in Rusland of een ander buitenland. Ze was namelijk professioneel schaatsster. Ze had een Nederlandse vriend en wilde graag snel Nederlands leren in de tijd dat ze in Nederland was.

Het was een leuke vrouw, we hadden een goed contact. Ik heb haar Nederlands geleerd (ze was een ijverige leerling). Van haar heb ik veel geleerd over het leven van een topsporter. Daar stond ik verbaasd van. Ook al was het zomer, er moest in die tijd toch wel hard getraind worden en tussen de trainingen door kwam ze bij mij les nemen.

Dat is twee jaar zo gegaan. Van haar kreeg ik dus die vrijkaartjes voor WK's in Heerenveen. Haar vriend was ook heel actief in de schaatswereld en door hem heb ik met vele schaatsers kennisgemaakt en wereldkampioenen kunnen feliciteren. Allemaal heel gewone mensen overigens. Het mooiste was toen Ard Schenk op me afkwam en een praatje met me aanknoopte door te constateren: "U bent dus de Nederlandse lerares van X." Wow, mijn held van vroeger die naar mij toekwam en met mij praatte. Ik stond eerst wel even te trillen op mijn benen.

En dan lees ik op Wikipedia: X is getrouwd met een Nederlander en daardoor spreekt zij Nederlands. Nee, meneer of mevrouw Wikipedia. Ik, Greet de Wit, heb het haar geleerd!

Zwijmelen op zaterdag (15)

Ik ben een groot liefhebber van Engelse detectives.  Een van die series is Midsomer Murders. Leuk als er weer een stelletje van die excentriekelingen in die ogenschijnlijk lieflijke dorpjes voorbijkomt. Ook de nieuwe serie met de neef van Barnaby vind ik goed. Zwijmelen dus.

Maar het gaat hier om zwijmelen met Marja. En daar hoort muziek bij. Daarom wil ik het hebben over de begintune van de serie. Het is een wals met een bijzonder muziekinstrument: de theremin. Ik vind het geluid ervan erg mooi, soms een beetje sinister.

Dit zegt Wikipedia erover.
Een theremin is een elektronisch muziekinstrument dat bespeeld wordt door de afstand tussen de handen en twee antennes te variëren. De speler raakt het instrument niet aan. De theremin werd uitgevonden door Léon Theremin in 1919. In 1923 kwam dan de opvolger van de theremin: de Aetherophone, een soortgelijk instrument dat lang niet zo populair werd als de theremin.
De rechterhand beïnvloedt de toonhoogte en de linkerhand het geluidsvolume. Doordat minimale bewegingen al hoorbaar zijn, klinkt het instrument bijzonder expressief.

Hier ziet u de uitvinder zelf aan het werk:

In onderstaand filmpje wordt uitleg gegeven over het gebruik van de theremin in Midsomer Murders.

Dat er vele soorten muziek gespeeld kunnen worden op de theremin getuigen onderstaande filmpjes:

Super Mario Bros.:

Over the rainbow:

We are the champions:

Ben:

The long and winding road

maar ook Mozart:

of het Ave Maria: (begint pas op 2.15, daarvoor uitleg)

Nostalgie

Ik was van de week bezig met een artikel over kinderseries van vroeger, toen ik opeens zag dat zij woensdag al een artikel daarover geplaatst had. Erg leuk.
Zij plaatste allemaal Nederlandse kinderseries, vandaar dat ik nu een aantal buitenlandse series publiceer. Vijftigplussers (en waarschijnlijk jonger ook) kennen ze vast nog wel.

Lassie vanaf 1962 Verenigde Staten

Flipper 1964-1968 Verenigde Staten

Johan en de Alverman 1965 Vlaanderen

Thierry de Slingeraar 1967 Frankrijk

Belle et Sebastien 1968-1972 Frankrijk

Catweazle, 1970-1971 Verenigd Koninkrijk

Emil van de Hazelhoeve 1971 Zweden

Wilt u nog meer oude series zien, kijk dan hier.

De regels van Matthijs (2)

Op het artikel over De regels van Matthijs gaf Purperpol een reactie die me aan het denken zette.

Wat me vooral heel verdrietig maakte was het onvermogen van de begeleiders t.o.v. Matthijs. Is er in onze samenleving nu echt niets te verzinnen voor Mensen als Matthijs? Of: is er niets te verzinnen sámen met Mensen als Matthijs om werkelijk samen te kunnen leven? Is er dan echt geen plaats in deze herberg?

 

Ik wil hier graag op reageren, gezien vanuit het standpunt van de mede-Asperger.

 

Is er dan echt geen plaats in deze herberg? Ik kan het me niet voorstellen. Er zou toch plaats in deze herberg behoren zijn. Ieder mens heeft daar recht op. De wil daartoe is er, denk ik, wel. Bij de hulpverlening van Matthijs is er geen onwil, denk ik, maar onkunde. Zodra iemand twee zinnen over autisme gelezen heeft, is hij een specialist in het begeleiden van autisten, lijkt het wel.
Twee voorbeelden: Een begeleidster van een autistisch jongetje zei ooit eens tegen mij (ze wist dat ik Asperger heb.): "Je moet gewoon jezelf blijven." Hè, wat?? Doe ik mijn uiterste best om allerlei trucjes aan te leren, en dus niet mezelf te zijn, om me in de maatschappij enigszins te kunnen handhaven, doet zij dat zo af.
Ik sprak een jaar geleden een man, een begeleider. Op mijn vraag wat voor soort mensen hij begeleidde kreeg ik als antwoord: alle soorten mensen die begeleiding nodig hebben, zwakbegaafden, psychoten, autisten, mensen met een depressie. Hè, autisten? Dat is toch een heel ander soort specialisme?  "Nee, hoor", was het vrolijke antwoord, "dat gaat prima." Je zult maar zo'n begeleider krijgen. 

Ik scheer niet alle begeleiders over één kam, mijn eigen begeleidster bijvoorbeeld is gelukkig uitstekend toegerust voor haar taak. Maar dan nog kunnen er ongewild kleine dingen voorvallen die niet stroken met mijn autisme.

In de film vond ik de begeleiding maar matig. Ik hoorde een rechter zeggen: "Je kunt niet alles op het autisme afschuiven." Ik ben van mening dat goede begeleiding erachteraan had moeten zitten dat voorkomen had kunnen worden dat een rechter zo'n uitspraak deed. Door die uitspraak bleek dat de rechter totaal geen verstand had van autisme. Zie ook mijn vorig artikel.

 

Verder vind ik dat men Matthijs nooit zijn huis had mogen uitzetten zonder een goed alternatief te bieden. Wist de woningcorporatie dat men hier te maken had met een autist en wat dat inhield? Heeft de woningcorporatie, samen met Matthijs en de begeleidster, gesproken over een alternatief? Is men er zich van bewust wat de gevolgen voor een autist (maar ook anderen) zijn als men iemand op straat zet? Je kunt iemand met een aandoening toch maar niet zo op straat zetten en zeggen: Bekijk het zelf maar! Dat doe je niet bij iemand met een fysieke aandoening. waarom dan wel bij iemand met een psychische aandoening?

Bij een alternatief denk ik bijvoorbeeld aan een caravan of zomerhuisje waar hij geen overlast naar de gemeenschappelijke ruimtes kon veroorzaken.

Dat Matthijs niet goed bezig was, was voor 'men', maar ook voor mij, duidelijk. Voor Matthijs zelf niet. Hij vond dat hij uitstekend bezig was. 'Men' had met veel meer geduld uit moeten leggen dat het echt niet bij een dreigement bleef. Ik had het idee dat hij het wel wist maar dat het niet genoeg tot hem doordrong. Had hem dan iets aangeboden waar hij wel zijn gang kon gaan. En daarbij wel de eis stellen dat er dan van zijn kant ook enige medewerking verwacht werd, bijvoorbeeld hulp bij het onderhouden van zijn leefruimte.  Had een goede psycholoog hierbij niet van nut kunnen zijn? Natuurlijk, je mag mensen niet dwingen hulp te aanvaarden. En dat wilde Matthijs niet. De potentiële zorgvragers moeten zelf de keuze hebben om hulp te weigeren of te aanvaarden. Maar had Matthijs wel een keus? Het kwam hem veel te dichtbij als er iemand in zijn spullen ging rommelen. Op bepaalde momenten besefte hij zelf wel degelijk dat er iets gedaan moet worden. Maar er is wel een groot verschil tussen beseffen en aanvaarden.

 

En dan die afspraken. Matthijs doet zijn best om de neurotypical te begrijpen. Het gaat hem niet makkelijk af, om niet te zeggen helemaal niet. Wat bedoelt men nu als men dit zegt? Waarom verandert men een afspraak? Het was toch zo als het eerst was?

Ik was vanmiddag bij de Albert Heijn. Met de zelfscanner bemerkte ik dat men het brood te laag geprijsd had. Ik riep er het meisje bij en zei dat de prijs niet goed was. Ze deed meewarig. Ik hoefde immers niet te veel te betalen. Ik vind dat als je gaat reclameren omdat je te veel betaalt, je ook hoort te reclameren als je te weinig betaalt. Maar dat vond deze neurotypical maar onzin. Kijk, en dat begrijp ik niet. Dat is toch niet logisch! De afspraak is dat je het juiste bedrag betaalt. Dan ga je niet eenzijdig die afspraak veranderen.
Ik denk dat Matthijs het in zijn contacten naar de buitenwereld ook zo ervaren heeft. De onmacht dat de buitenwereld jou niet wil of kan begrijpen. De onmacht dat jij die buitenwereld niet begrijpt. En juist door die onmacht trekt hij zich meer en meer terug in zijn eigen wereld, zijn eigen systemen, zijn eigen huis en zijn eigen gecreëerde rotzooi daarin. Daar voelt hij zich wel veilig, daar ervaart hij geen onbegrip of bemoeizucht.

 

Ik denk dat er bij Matthijs meer speelde dan alleen het autisme. Waarom kreeg hij pillen. Toch niet omdat hij dan beter het autisme in de hand hield! Was hij depressief? Als alleen maar het autisme een rol speelde, zouden er veel meer autisten zelfmoord plegen.

 

Matthijs heeft de makke dat hij Asperger heeft. Hij heeft dus een goede taalvaardigheid. Uiterlijk lijkt het alsof hem niets mankeert. Hij kan zijn woordje doen. En dan krijg je situaties zoals die bij de rechter die vindt dat hij niet alles op het autisme mag afschuiven. Helaas heb ik dat in het verleden ook meerdere malen meegemaakt. "Je hebt een vlotte babbel. Je bent intelligent. Wat mankeert je dan?"

 

Is er dan echt geen plaats voor hem in deze herberg? Het zou moeten, maar zo lang er nog amateuristisch/onkundig over autisme en met autisten gedaan wordt, helaas nee.

 

Een van de meest dramatische momenten van de film vond ik de scène met de begeleidster op de galerij. De begeleidster vertelde Matthijs dat er beneden mensen stonden om hem het huis uit te zetten. Hij hoorde het aan. Hij verwerkte de boodschap en hij realiseerde zich wat er ging gebeuren. Dit duurt even. Toen kwam er de angst, de paniek die zich uitte in agressie. Ik voelde hem denken, de mededeling verwerken, ik voelde zijn pijn. Ik voelde het proces in zijn hoofd van mededeling naar paniek.

Helaas is het moeilijk dat proces naar paniek toe te stoppen. Wat zou ik in zijn situatie gedaan hebben? Als de paniek me nog niet volledig geblokkeerd had, zou ik zeggen: "Kom over een half uur maar terug." Ik zou de deur dichtgedaan hebben en me teruggetrokken hebben in mijn huis. Maar ja, de mannen stonden te wachten.
Waarom had men hem niet een half uur eerder verwittigd van hun komst?

 

De regels van Matthijs

Maandag 8 oktober 2012 zond de NCRV de documentaire De Regels van Matthijs uit.

 Hier kunt u de documentaire bekijken. Sorry, maar het embedden lukt me nog niet.

Ik vond de documentaire zeer indrukwekkend, maar ook Matthijs zelf maakte een grote indruk op me. Henk50 schreef er al eerder over en onlangs ook Tistje. (Als u dat laatste wilt lezen, waarschuw ik u bij voorbaat, het is een lang verslag.)

Ik ben Matthijs niet maar toch herkende ik een aantal dingen bij hem. Twee voorbeelden:

• Een ongelooflijke rotzooi in huis hebben maar je daar niet echt bewust van zijn en er in ieder geval geen last van hebben. Ook de noodzaak er niet van inzien het te moeten opruimen.
• Het onbegrip van de boze buitenwereld. Mensen begrijpen vaak niet wat je bedoelt en dan zeggen zij dat jij hen niet wilt begrijpen. Maar ik kan die mensen niet begrijpen. Het is vaak onlogisch wat ze zeggen. En dan begrijpen mensen mijn logica niet.

Gelukkig heb ik een begeleidster die mij bij bovengenoemde zaken helpt.

Waar ik me echt boos om maakte was de uitspraak dat Matthijs zich te veel achter het autisme verschuilt. Ik denk dan dat men bedoelt dat hij weliswaar autisme heeft maar dat hij daarom wel normaal kan doen. Ik heb het zelf vaak ervaren. Niet dat mensen het tegen je zeggen maar voor zover ik het kan inschatten bedoelen ze het wel.
Dan denk ik: "Jullie snappen er niets van." Of misschien snappen ze het wel maar zijn ze niet bereid er rekening mee te houden. Dat is lastig voor hen. Het is makkelijker te zeggen dat de ander niet meewerkt.
Toen ik geboren werd, was een bepaald gedeelte van mijn hersenen niet ontwikkeld. Waarom verwachten mensen dat ik dat deel wel kan gebruiken als het er niet is? Als je geen benen hebt, kun je toch ook niet lopen!

Boerin Henrieke

Vindt u het ook zo stilletjes geworden bij boerin Henrieke van Boer zoekt Vrouw? Je komt niets van die mannen te weten.
Hier vindt u een geheime opname van een intiem gesprek tussen Henrieke en haar mannen.

De kijkkast

Eerst was er het wonder: de televisie deed zijn intrede in mijn ouderlijk huis. Wij werden ook opgestuwd in de vaart der volkeren. Maar al snel was het een gewoonte geworden. Het nieuwe ging er af.
In 1966 of 1967 kwam er voor het eerst een soap op de Nederlandse tv: Peyton Place. Dat was wat, dat moest je gezien hebben!

Ik ging dus ook als een mak schaap zitten kijken. Ik heb er een stuk of dertig afleveringen van gezien en toen vond ik het welletjes. Ik was verplicht elke keer op die tijd voor de buis te gaan zitten omdat dan weer mijn serie kwam. Ik ben dus gestopt met volgen en heb me voorgenomen nooit van mijn leven ook maar één soap te gaan bekijken. Dat heb ik tot nu toe volgehouden. Ik ben, denk ik, een van de weinigen in Nederland die nog nooit één aflevering gezien heeft van Goede tijden, slechte tijden.

Ik ging zelfstandig wonen en er moest een tv komen. Ik had al niet zo veel belangstelling meer en het werd een klein draagbaar tv'tje. Groot genoeg om tv-programma's te zien die de moeite van het bekijken waard waren. De daarop volgende tv's waren meer van het normale formaat, maar wel zwart-wit, totdat er geen zwart-wit-tv's meer te koop waren. Ik moest wel een kleuren-tv kopen,

Begin 2010 had ik al een tijdje geen tv meer gekeken maar nu wilde ik een bepaald programma zien. Ik zette de tv aan, maar hij deed niets. Wat bleek nu? De tv was niet aangesloten. Ik had sinds de vakantie in augustus 2009 geen tv meer gekeken! Af en toe keek ik wel eens op Uitzendinggemist, maar de tv stond er maar werkeloos stof te vangen. Een goede reden om de tv de deur uit te doen en het kabelabonnement op te zeggen.
Iedereen verklaarde me voor gek: daar ga je spijt van krijgen. Nou nee, mooi niet. Als ik iets wil zien, bekijk ik het op de computer, op een schermpje van 20 bij 12 cm. Nu er geen groot zwart monster meer in mijn huiskamer aanwezig is, kan ik de meubels neerzetten zoals ik dat wil en niet meer gericht naar een bepaald punt. Het tv-toestel bepaalt niet meer op welke dag en hoe laat ik voor het kastje moet gaan zitten.
Het bevalt me nu, na ruim 2 jaar, nog uitstekend.

Ik kwam op het schrijven van dit artikel door een artikel op het blog van Eva. Ook Jan Jaap had er eerder over geschreven. Van hem vernam ik dat het hem na 2 jaar ook nog steeds bevalt.

Lang leve de vrijheid van het tv'loze tijdperk!

De kijkbuis

In 1965 kwam de televisie ons leven binnen. Mijn moeder was ernstig ziek en zo had ze nog enige afleiding. Er werd weliswaar alleen maar 's avonds uitgezonden en op woensdag en zaterdag ook 's middags voor de kinderen, maar dat was al heel wat. En dat alles op één net, in zwart-wit.
We waren al wel bekend met televisie. Bevriende buren iets verderop kregen een paar jaar eerder zo maar een televisieapparaat. Ze werden het zoveel duizendste lid van de KRO en men kwam persoonlijk bij hen een televisie brengen. Dat was een hele gebeurtenis. En wij mochten bij hen de kinderprogramma's bekijken. Het leukste was als tante Hannie naar ons zwaaide. Wij zwaaiden dan vrolijk terug.

Daarvoor mochten we op zaterdagmiddag kijken bij een mevrouw in de buurt die we kenden van de kerk. Het was daar een drukte van belang. We moesten de schoenen uitdoen als we binnenkwamen en soms stonden er wel 20 paar kinderschoenen bij de buitendeur, alleen al van ons gezin 7 paar.
Daarvoor en ook in die zelfde tijd kenden we televisie van de etalages van televisiewinkels. Daar kon je dan de beelden volgen, al was er geen geluid bij. Maar daar kon ik lang bij blijven staan, het fascineerde me enorm. Ik was echt niet de enige die daar stond. En er stonden niet alleen kinderen.
Er waren natuurlijk ook wel mensen die al televisie hadden. Je kon daar dan 's avonds voor het raam gaan staan tv kijken. De gordijnen werden toentertijd immers nog niet gesloten. Op één adres, in de B.-weg stond het huis nog geen meter van het trottoir en vlak bij het raam stond de televisie. Ik kon daar dan goed kijken. Als ik links van het raam ging staan konden de bewoners ook niet zien dat ik stond mee te kijken.

We kregen dus televisie in huis. Ik meende dat de uitzendingen om 19.00 uur begonnen. Dus tegen die tijd zaten we met z'n negenen in een halve kring voor de televisie. De kleinsten op de grond en de oudsten op een stoel. Alle lampen uit, want het moest donker zijn. Dan liep mijn vader naar het toestel, drukte een knopje in en na een poosje, als de buizen warm waren, kreeg je beeld. Het wonder kon beginnen. Ik weet nog de programma's van de eerste avond: een muziekprogramma met Juliette Greco en de serie The Fugitive.

Maar het was eigenlijk niet belangrijk wat erop kwam, je keek gewoon naar alles. Alleen op donderdagavond was er niets aan op tv, op die dag werden er opgenomen toneelstukken vertoond. Voor mij werkte dat van geen kant; toneel moet je in de schouwburg bekijken en niet op tv,

Met alleen een televisietoestel was je er nog niet. Er moest ook een antenne op het dak komen, anders had je geen ontvangst. In de loop der jaren verschenen er meer en meer antennes op het dak, totdat er een heel woud van antennes de lucht instak. Sommige mensen wilden wel aan de buurt laten zien dat ze zich ook tv konden veroorloven. Dus plaatsten ze een antenne op het dak. Of ze nu wel of geen tv hadden, maakte niet uit.

We konden natuurlijk niet alle programma's bekijken want de kinderen moesten op tijd naar bed. We hadden al wel de KRO-gids en daarin kon ik dus zien wat ik niet kon kijken. Elke avond was er een programma dat ik nog nooit gezien had. Het was het laatste programma dat vermeld stond. En eindelijk kwam dan de avond waarop ik zo lang gehoopt had. Ik mocht de hele avond tv kijken en dus kon ik ook het laatste programma zien: Sluiting. Wat een afgang, het was geen programma, het betekende alleen dat de uitzendingen afgelopen waren en er geen beeld meer was.

Dan drukte mijn vader weer op de knop om de tv uit te zetten. Het was echter nog niet afgelopen. Nog geruime tijd brandde er een klein lichtje in het midden van het beeld. Langzaam ging het lichtje uit, als de buizen kouder werden. Dat vond ik nou leuk, zo'n klein lichtje dat nog lang bleef nagloeien terwijl het apparaat al uit stond.