De dikke dominee

Ta ra die boemdiee

Die dikke dominee

Die had zijn gat verbrand

Al aan de kachelrand.

Dit liedje zongen wij als kinderen in de jaren vijftig. Misschien werd het ervoor en erna ook nog wel gezongen maar dat is mij niet bekend; dat hoor ik wel van u. Het was eigenlijk een ondeugend liedje: je spotte met een dominee, hij was dik en dom en je zong over zijn achterwerk. Toentertijd werd daar niet over gesproken.

Ik heb geen flauw idee waar het liedje vandaan komt. Daarom heb ik maar even wat gegoogeld. Ik kwam hier een liedje tegen uit 1894:

Tarara boemdiee

De blikken dominee

Die schoot met kruit en lood

Zijn arme naaister dood

Nu zit hij in de kast

Al aan een ketting vast

De jongens roepen luid:

Die komt er nooit meer uit.

 

 

Het is een straatliedje gemaakt naar aanleiding van de moord in 1894 door een dominee op een naaistertje. Hier leest u er meer over. Ewoud Sanders heeft over dit liedje een boek geschreven en

Simon Vuyk schreef er een thriller over: De blikken dominee.

 

 

Het is van oorsprong een Amerikaans volksliedje uit 1891. Tekst en muziek is van Henry J. Sayers. Het werd in 1892 opgenomen door Len Spencer. De uitvoering hieronder in uit 1943 door Mary Martin. Op de Engelstalige Wikipedia leest u er meer over. Ook verschillende teksten zijn er te vinden.

 

 

In 1957 brachten De Feestneuzen een Nederlandstalige versie uit.

 

 

Zwijmelen op Zaterdag (3.08)

Zaterdag, zwijmeldag bij Marja.

Afgelopen dinsdag zond de NPO in de serie Andere Tijden een documentaire uit over de gouden jaren van Heintje. (Hier nog terug te zien.) Destijds een zeer populair kindsterretje, dat het als volwassene nooit echt gemaakt heeft. Populair was hij over de hele wereld maar met name in Duitsland. Daar mocht hij wel optreden, in Nederland verbood de Arbeidsinspectie het.

Triest om te zien hoe die man, die toch ook al tegen de zestig loopt, nog succes probeert te krijgen. Ik vind het altijd zielig om te zien hoe eertijds zeer populaire artiesten op hun oude successen proberen te teren bij jongere mensen die hen helemaal niet kennen. Zie ook Peter Jan Rens.

Ruim twee jaar geleden heb ik al eens een nummer van Heintje geplaatst: Mama. Vandaag weer een heerlijk meegalmnummer van Heintje. In het filmpje vind ik het jasje van het meisje zo leuk. Is het een echte houtjes-touwtjesjas?

Prettig weekeinde.

WE-300

Muziek, het woord is rond 1200 vanuit het Frans in het Nederlands terechtgekomen. We hebben er wel een goed Nederlands woord voor: toonkunst. Vroeger hoorde je nog wel eens het woord 'toonkunstenaar' maar ik kan me niet meer heugen wanneer ik dat woord voor het laatst gehoord heb. Hoe zou toen muziek maken genoemd worden? De toonkunst beoefenen? Klinkt wel aardig.

In huize De Wit werd er niets gedaan met of aan muziek. Hooguit was er de muziek van de radio en als vader De Wit in een goede bui was ging hij nog wel eens een liedje zingen, bijvoorbeeld Heidewitzka, vooruit geef gas.

Kleine Greetje kreeg op school wel zangles maar ze kraste zo vals als een raaf en kon totaal geen maat houden, zei men. Vaak werd er tegen haar gezegd: hou jij je mond maar, jij kunt niet zingen. Hoe het dan wel moest daar had Greetje geen flauw benul van. En dat terwijl ze toch zo graag galmde onder de afwas of met de radio meezong.

Ze kreeg ook nooit een cijfer op haar rapport voor zingen. Alleen in de zesde klas, op het allerlaatste rapport kreeg ze een 6, voor de moeite gedurende haar hele lagereschooltijd.

Zingen kon ze dus niet, laat staan zelf een instrument bespelen. Met bewondering keek ze altijd naar mensen die de mooiste klanken uit hun muziekinstrument wisten te halen. Wat had ze dat graag zelf willen kunnen.

Het toppunt van gezelligheid leek Greetje het samen muziek maken met de hele familie. Ze wist ook al welk instrument ze zou bespelen: de viool. Daar kwamen zulke mooie geluiden uit. Sommige mensen noemden het kattengejank, maar zij vond het prachtig!

Maar helaas, Greetje was, is en blijft amuzikaal. Een instrument bespelen of een lied ten gehore brengen is er dus niet bij.

Dit is de WE voor de maand november. Het woord dat niet gebruikt mocht worden is 'musiceren'.
Kijk bij Plato voor meer WE-verhalen.

Zwijmelen op zaterdag (2.37)

Meer zwijmelen bij Marja.

Ik woonde in de jaren zestig in Apeldoorn. Het uitgaansleven daar stelde voor een tiener niet veel voor. En zo was het ook gesteld met de plaatselijke bandjes. Er waren er wel een paar maar echt succesvol waren ze niet. De enige groep toen die wel wereldberoemd was in Apeldoorn en landelijk een hitje hadden was Geebros, gevormd door de gebroeders Groote. Daar waren 'we' natuurlijk vreselijk trots op.

Prettig weekeinde.

Scharrelkind

Scharrelkinderen zijn kinderen die buiten mogen spelen en rondlopen, zonder dat er volwassenen bij zijn. De meeste kinderen van tegenwoordig gaan nooit alleen het huis uit. Ze worden bijna constant door volwassenen begeleid, nemen deel aan georganiseerde activiteiten en hebben nauwelijks de mogelijkheid om zelf op exploratie te gaan. Scharrelkind is gevormd naar analogie van het woord scharrelkip. In het Engels is free-range kid gebruikelijk, naar analogie van free-range hen.
Bron: http://taaltelefoon.vlaanderen.be/nlapps/docs/default.asp?id=1340

Beatrijs Rijtsema schreef hier over scharrelkinderen. Ik had nog nooit van de term gehoord, hoewel ik wel een scharrelkind was.

Het zette mij aan het nadenken over hoe ik zelf in de jaren vijftig kind was.

Ik woonde aan een rustige, smalle, onverharde weg. Er kwam nauwelijks verkeer door de straat. Een enkele fietser en een paar keer per dag een auto, meestal leveranciers.  De melkboer kwam nog met paard-en-wagen langs. Voor de weg liep een spoorlijn. Daar kwam vier keer per dag een stoomtrein over. Daarvoor was een veld van een meter of twintig breed langs de hele weg en daarvoor was onze weg een straat.  Dat stuk weg was verhard en daar kwam wel iets meer verkeer door.

Ik speelde altijd op straat, zomer en winter. Er was altijd wel een buurkind op straat te vinden. En anders speelde ik wel met een broertje of alleen.
Op het grote veld aan de andere kant van de spoorlijn speelden we vaak. Daar was namelijk een grote opslag van boomstammen. Op die boomstammen heb ik heel wat afgespeeld. Tegenwoordig moeten de kinderen naar een buurtspeeltuin om  te spelen, maar wij hadden onze eigen speeltuin voor het huis. Alleen was moeder wel kwaad als er weer hars van de boomstammen aan onze kleren zat. We moesten daarom altijd oude kleren aan.

Toen ik een jaar of tien was, werd er in een zijstraat riolering aangelegd. Wat was dat een mooie speelplaats. Grote heuvels en dalen in de straat,  zandbergen waar je heerlijk van af kon glijden. Rioleringsbuizen waar je door kon kruipen. Ik kan me het nog goed herinneren.

Ze hebben alles, ze kunnen alles, ze mogen alles. Ze komen niets te kort, de jeugd van tegenwoordig. De nieuwste gadgets, een eigen mobieltje, televisie en computer, veel speelgoed, de duurste merkkleding, vakanties, naar het pretpark, inspraak in het gezinsgebeuren, lid van allerlei verenigingen, noem maar op.
Maar hebben ze ook werkelijk alles? Zou ik kind willen zijn in deze tijd? Heb ik wat gemist in mijn eigen kindertijd?

De hedendaagse jeugd groeit niet meer op zonder volwassenen. Aldoor is er toezicht: crèche, voorschoolse opvang, naschoolse opvang, speeltuin, oppasgrootouders. En iedereen let toch maar goed op dat er niets met het kind gebeurt, want, o wee, dan heb je de poppen aan het dansen. Voordat een kind zelf kan bedenken of iets wel of niet kan, voordat een kind zelf iets wil uitproberen, is er al een volwassene in de buurt die het hun verbiedt, of op zijn minst afraadt.

Wij kwamen uit school, meldden ons thuis en gingen de straat op. We gingen ook niet bij vriendjes of vriendinnetjes naar binnen. Nee. altijd naar buiten, zonder begeleiding. Urenlang, als we maar om half zes thuis waren.

Andere tijden, andere gewoonten, maar toch kan ik weleens medelijden hebben met kinderen die in deze tijd kind zijn.

Zwijmelen op zaterdag (2.30)

Meer zwijmelen bij Marja.

Op 16 augustus 1977 was ik op vakantie in Zweden, in Stockholm meer bepaald. Ik belde met mijn zus in Nederland en hoorde dat Elvis Presley overleden was. Ik was geschokt.
Vandaag is dat dus precies 37 jaar geleden.

Elvis Presley, groot geworden dankzij, maar ook kort gehouden door Dries van Kuijk, beter bekend als colonel Tom Parker.

That's when your heartaches begin is een lied dat Elvis al in 1953 zong.

Prettig weekeinde.

Zwijmelen op zaterdag (2.25)

Meer zwijmelen bij Marja.


Er waren tijden dat ik bij onderstaande muziek zwijmelde. Ik was toen nog maar net een tiener (bakvis of teenager heette dat). Nu vind ik het nog wel aardig maar meer ook niet. Het heeft m.i. de tand des tijds niet overleefd. Het staat dan ook niet meer in de Top 2000.

Cliff Richard & The Shadows met Summer Holiday, uit de gelijknamige film uit 1963.

En hier zwijmelde ik ook bij. Fantastisch, echte humor, dacht ik toen. Nu vind ik het vreselijk. Niet alleen het achterlijke  geschreeuw van The Young Ones, maar ook het liedje zelf. Het nummer staat nog wel in de Top 2000, op plaats 1160. Overigens het enige nummer nog van Sir Cliff in die ranglijst, terwijl The Shadows met Apache ook stuk hoger erin staan (nr. 676).

Cliff Richard & The Young Ones, Living Doll, uit 1986 De oorspronkelijk uitvoering is uit 1959.

Prettig weekeinde.

Donald Duck

Vandaag wordt Donald Duck officieel 80 jaar. Hij bestaat al wel langer maar op 8 juni 1934 verscheen het eerste tekenfilmpje waarin hij een rol speelt.
Hier vindt u meer informatie over Donald Duck met zelfs een complete stamboom.

Ik ben van kindsbeen af een grote fan van Donald Duck. Ik heb in de loop der jaren heel wat strips gelezen maar Donald Duck is nummer 1 gebleven.
Wij hadden thuis een abonnement op de Donald Duck en het was iedere keer weer ruzie wie de Donald Duck als eerste mocht lezen.
Ik herinner me  nog goed een vriendje van een van mijn zussen die, zodra hij bij ons kwam naar de Donald Duck greep en al lezend zat te gniffelen. Ik vond dat maar raar, zo'n volwassen kerel!
Mijn huisarts heeft genoeg leesvoer in de wachtkamer, maar nog altijd grijp ik al eerste naar de Donald Duck.

Wilt u meer Donald Duckfilmpjes zien, hieronder een compilatie van bijna drie uur.

Zwijmelen op zaterdag (2.21)

Meer zwijmelen bij Marja.

In Nederland werd vanaf 2 januari 1965 de Top 40 uitgezonden door Veronica. Dit was de eerste echte Top 40, samengesteld op basis van verkochte singles. Daarvoor waren er ook al wel hitparades.

Op mijn geboortedag in 1950 was dat dus nog niet het geval, daarom moest ik zoeken in de Amerikaanse charts. Daar vond ik op de eerste plaats het nummer Mona Lisa van een nog jonge Nat King Cole. Een prachtig nummer. Ik wist niet dat het al zo oud was.

Wilt u weten wat in Nederland de nummer 1 was op uw geboortedag: geboortedaghit.nl/ddmmjjjj. Bij ddmmjjjj vult u uw eigen geboortedatum in.
Bent u, net als ik, al wat ouder en staat uw geboortedag er niet bij, kijk dan op http://nl.wikipedia.org/wiki/Nummer_1-hits_in_de_Billboard_Best_Sellers_Chart_in_jjjj. Bij jjjj vult u uw geboortejaar in.

Prettige pinksterdagen.

Update: Albert Y Mara wezen mij op de uitvoering van Kraaijeveld (Bintangs):

Zuiderzee

In april plaatste Melody als zwijmelaar de Zuiderzeebalade. Het bracht allerlei jeugdherinneringen bij me te boven. In 1958 werd dit lied opgenomen met Sylvain Poons en Oetze Verschoor.

In 1932 werd de Afsluitdijk een feit en werd de Zuiderzee het IJsselmeer. Al in 1933 maakte Louis Davids een lied over de Zuiderzee.

Mijn vader had vroeger een motor (stoomfiets, zoals hij dat noemde) en een voor een mochten de kinderen in de zomer een zondag met hem op stap. Later kreeg hij een auto en konden er meer kinderen mee.
Wij woonden destijds in Apeldoorn, niet zo heel ver van de polders en menig ritje ging dus naar die polders. De Noordoostpolder was al aangelegd en bewoond, maar wat een kale bedoening! Kaarsrechte wegen en nog kleine boompjes langs die wegen.

Het begon al bij Harderwijk, vanaf de hoge Veluwe, het Veluwemeer over en dan reed je ineens over de bodem van de zee. Voor mij als kind een vreemde gewaarwording en altijd een beetje spannend.
Erg leuk was het om door dat kale, nieuwe land te rijden en dan ineens uit te komen in Urk, een voormalige eiland in de Zuiderzee dat nu onderdeel was van de Noordoostpolder. Heel vreemd, van het nieuwe land kwam je zo weer in het oude land.
Urk is een leuk plaatsje, al was er op zondag niet veel te doen. Ik herinner me een keer dat je zelfs op zondag niet met de auto Urk in mocht. Maar het was altijd leuk naar het IJsselmeer en de vuurtoren te gaan.


Pa De Wit met een deel van zijn kroost bij de vuurtoren in Urk

Nog meer indruk dan Urk heeft Schokland op mij gemaakt. In dat vlakke land rees de bodem ineens en keek je tegen de beschoeiingen van het voormalig eiland aan. Een kerkje stond er op een hoogte en er was een oude woonbuurt. Ik ben ooit eens in dat kerkje geweest, er was een soort van uitleg over Schokland.
Terug naar de Veluwe ging de route over de Knardijk, de scheiding tussen land en water, aan de ene kant Oostelijk-Flevoland en aan de andere kant zee en later de nieuwe polder, Zuidelijk Flevoland. Interessant was te zien hoe de drooglegging van de nieuwe polder vorderde. Eerst was er alleen maar blubberzooi. Toen kwamen er moerasplanten. Elke keer dat je er kwam zag je het land droger en droger worden. En wat was het weer vertrouwd als je door de bossen van de Veluwe naar huis reed.



Even de auto uit in het nieuwe land

Nu, vijftig, zestig jaar later is het onvoorstelbaar dat die drooglegging toen zo'n belangrijke gebeurtenis is geweest. Je hoorde op de radio, en later op de tv, vaak spreken over de drooglegging, over de eerste bewoners en over vondsten in de zeebodem. Toch mooi dat ik zo'n belangrijke tijd heb mogen meemaken.

Oud

Afgelopen week overleed de laatste broer van mijn vader.  Er waren zes broers (en 4 zussen). En nu is de laatste broer ook overleden, op 90-jarige leeftijd. Nu is er van zowel vaders- als moederskant nog één tante (93) over.

Als de generatie boven je steeds meer wegvalt, word je zelf ook met de neus op de feiten gedrukt. Jij, en het gezin waar je uit voortkomt, wordt ook ouder. De meeste broers en zusters van mij zijn al bejaard. Mijn oudste zus wordt dit jaar 70!

Maar ook, je bent geen kind meer. Er is niemand meer aan wie je vragen over vroeger kunt stellen.

Vandaag waren we op de begrafenis. Annie's song werd gespeeld, instrumentaal. Prachtig.

Zwijmelen op zaterdag (2.10)

Meer zwijmelen bij Marja.



Elf jaar was ik toen Conny Froboess meedeed aan het Eurovisie Songfestival in 1962. Ze werd zesde.
Ik was een fan van Conny Froboess. Ze was zelf nog zo jong.

Bij Zwei kleine Italiener zwijmelde ik, elke keer als het op de radio kwam. Ik vond het zo'n vrolijk liedje, terwijl de tekst eigenlijk helemaal niet vrolijk is. Het gaat over het verlangen van de eerste gastarbeiders naar hun vriendinnetjes in Napels. Het liedje heeft redelijk de tand des tijds doorstaan; het is nog steeds goed aan te horen.

Ze zong ook de Nederlandse versie.

 Prettig weekeinde.

Aan huis

Hier schreef ik over een aantal mensen dat in de jaren vijftig met paard-en-wagen aan huis kwam om wat te bezorgen of te halen. Pas na het schrijven ervan realiseerde ik me dat dat er best wel veel mensen aan de deur kwamen.

• de schillenboer, die de aardappelschillen kwam halen.
• de voddenboer, die de lompen kwam halen. In die tijd werd er al best wel afval gescheiden. Oud ijzer en koper werd naar de oudijzerhandel gebracht en kranten naar de oudpapierhandel. AGF-afval ging naar het gat in de tuin en de rest ging in de vuilnisemmer die geleegd werd door
• de vuilniswagen. Er was toen nog geen plastic afval.
• de aardappelboer, die in de late zomer zoveel mud aardappels kwam brengen. Die gingen dan de kelder in, antispruit erover en we hadden weer genoeg te eten voor de winter. De zomeraardappelen, evenals de groenten werden door mijn vader in zijn moestuin verbouwd.
• de kolenboer, die in september kolen kwam brengen: antraciet, eierkolen en briketten. De aardappelen en kolen werden betaald van het vakantiegeld.
• de melkboer, die elke dag een paar liter melk kwam brengen. De melk werd afgemeten met een koperen (of zo) litermaat die in de melkbus hing. De melk ging in een grote pan en werd onmiddellijk gekookt en in de kelder gezet want er was nog geen koelkast.
• de scharensliep, die 1x per jaar langs kwam om de scharen en messen te slijpen.
• de bakker, die een paar keer per week langskwam om zijn broden te bezorgen en op zaterdag altijd een groot roggebrood.  Ik herinner me nog dat de bakker een auto had met heel veel hout eraan. Soms was de broodbezorging niet toereikend en mochten we 's morgens een brood halen bij de bakker op de hoek. Heerlijk vers brood dat nog warm was.
• de kruidenier, die 1x per week kwam. Hadden we tussendoor iets nodig, dan gingen we naar de winkel op de hoek.
• de ziekenfondsbode, die elke week zijn bijdrage kwam halen
• de bladenman, die de Katholieke Illustratie, de Pep en de Margriet kwam brengen.
• de postbode, die zelfs 2x per dag kwam (uiteraard alleen als er post was).
• de huisarts. Als er weer eens een kind ziek was, kwam de huisarts aan huis.

Waarschijnlijk ben ik er nog wel een paar vergeten. Want hoe het gas en de elektriciteit betaald werden, kan ik me niet meer herinneren. Het gebeurde in elk geval niet via de bank. In de jaren vijftig had mijn vader nog geen bankrekening, Het salaris werd elke week in papieren zakjes uitbetaald.

Op hol

Tegenwoordig kom je nauwelijks meer een paard tegen op straat. Af en toe in de buitengebieden en in het bos, of in de stad bij een trouwerij, maar verder ook niet.

In mijn jeugd, in de jaren vijftig, was een paard in het straatbeeld normaal.
De schillenboer, de voddenboer en de melkboer bijvoorbeeld kwamen op gezette tijden aan huis, om iets te halen of te bezorgen.

Ook de kolenboer en de aardappelboer kwam jaarlijks hun waar bezorgen, maar ik kan me niet herinneren dat ze dat met paard-en-wagen deden.
 

Mijn opa ging honderd jaar geleden langs de huizen met een hondenkar, zoals hieronder.

Regelmatig hoorde je van paarden die op hol geslagen waren. Op de radio, als een krantenbericht of van buren dat het in de buurt gebeurd was. Soms liep dan zo'n op hol geslagen paard bij mensen in de tuin. Als kind vond ik het doodeng en liep of fietste dan altijd met een grote boog om het paard heen.

Onderstaand krantenberichtje uit 1959 was niet vreemd.

Dubbeltjeszoeker

Vroeger zag je ze nog wel regelmatig, dubbeltjeszoekers. Mannen en vrouwen die niet rechtop liepen, maar in een hoek van 90 graden. Als het ware met de neus naar de grond wijzend.

  

Tegenwoordig zie je het nauwelijks tot helemaal niet meer. Gelukkig niet. Dankzij de rollator?

In de jaren vijftig zag ik veel van deze oudere mensen op straat. Op de hoek van onze straat stond namelijk een zogeheten 'Oude Mannen- en Vrouwenhuis'. Daardoor liepen er vrij veel van die 'oudjes' in de buurt van ons huis. Als kind was de naam een hele mondvol. Wij zeiden dan ook 'ouw-man-vouw-huis'.

Ik had jaren niet meer aan dit huis gedacht en het is zo leuk, alles kun je vinden op internet.
Zo zag het huis eruit (gebouwd in 1898).



Het huis had geen directeur, maar een Vader en een Moeder.

Onverklaarbaar bewoond

In de jaren vijftig zag je nog wel eens huizen met het volgende bordje op de deur.

 

Door ons werd dat meteen gelezen als 'onverklaarbaar bewoonde woning'.

 

Waarom je dat toen zo veel zag, weet ik eigenlijk niet. De Woningwet, die zorgde dat mensen in gezonde huizen woonden, was toch al van 1901.

Misschien heeft het te maken met de Tweede Wereldoorlog en waren die huizen voor de oorlog nog goed bewoonbaar maar door oorlogsgeweld vernietigd.

 

Tegenwoordig zie je ze niet meer. Woningen met deze bordjes erop zullen misschien nog wel hier en daar voorkomen, maar ik denk dat ik de laatst 40 jaar niet meer zo'n bordje gezien heb.

JFK

Vandaag is het precies vijftig jaar geleden dat John F. Kennedy werd vermoord.



Ik herinner het me nog duidelijk. Ik was destijds 13 jaar. Als een foto zie ik het tafereel weer voor me. Wij zaten thuis in de huiskamer. De kinderen zaten rond de eettafel, mijn moeder in haar stoeltje bij de kachel en mijn oudste zus van 19 was aan het strijken. De radio stond aan en opeens kwam er het bericht door van de moord. De ouderen waren geschokt.

Weet u nog wat u deed of waar u was vijftig jaar geleden ten tijde van de moord?

Zwijmelen op Zaterdag (41)

Meer zwijmelen bij Marja.

In de jaren 50 had mijn vader nog geen auto, maar wel een stoomfiets. Als ik me goed herinner was het een Norton. Misschien was deze het wel.

Elke zondag ging hij ermee op stap, een van zijn kinderen achterop.

Bovendien was hij een groot fan van Normaal, de popgroep die zo lekker kon 'knauwen' (plat praten), zoals hij het noemde.

Dit kwam samen in het liedje Oerend hard. Hij vond het prachtig. Bertus op zien Norton en Tinus op de BSA. Hij heeft gelukkig nooit een motorongeluk gehad.
Altijd als ik dit nummer hoor, moet ik dus weer aan mijn vader denken.





Prettig weekeinde.

Ik zegge oeh! (oeh!)
Ik zegge aah! (aah!)
Ik zegge oeh! (oeh!)
Aah! (aah!)

Oehoe oehoerend hard
Kwamen zie doar aangescheurd
Oehoe oehoerend hard
Want zie hadden van de motorcross geheurd

Langzaam ri-jen dat deeen zie nooit
Dat vonden zie toch maar tied verknooid
Bertus op zien Norton
En Tinus op de BSA

Noar de motorcross op het Hengelse Zand
De hoender en de vrouwe
Die stoven aan de kant
Bertus op zien Norton
En Tinus op de BSA

Zie gingen oeh, oehoe oehoe
Oehoe oehoe oehoerend hard
Zie gingen oeh, oehoe oehoe
Oehoe oehoe oehoerend hard

Oehoe oehoerend hard
Scheurden zie noa de cross naar hun huus
Oehoe oehoerend hard
Want dan waren zie eerder thuus

Zie hadden alderbastend gein gehad
Zie waren allebei een heel klein beetjen zat
Bertus op zien Norton en Tinus op de BSA

An 't gevoar hadden zie nog nooit gedacht
Zie waren koning op de weg en dachten: "Alles mag"
Bertus op zien Norton en Tinus op de BSA

Zie gingen oeh, oehoe oehoe
Oehoe oehoe oehoerend hard
Zie gingen oeh, oehoe oehoe
Oehoe oehoe oehoerend hard

Maar zoals altied kwam an dat gejakker een end
Deur 'n zatte kearl die de snelheid van een motor niet kent
Bertus ri-j d'r op en Tinus kwam d'r vlak achteran
En iedereen die zei: Van die leu heur i-j nooit meer wat van

Zie gingen nooit, nee nee nooit
Nooit meer oerend hard
Zie gingen nooit, nee nee nooit
Nooit meer oerend hard

En wie goat oeh, oehoe oehoe
Oehoe oehoe oehoerend hard
En wie goat oeh, oehoe oehoe
Oehoe oehoe oehoerend hard
En wie goat oeh, oehoe oehoe
Oehoe oehoe oehoerend hard
En wie goat oeh, oehoe oehoe
Oehoe oehoe oehoerend hard
En wie goat oeh, oehoe oehoe
Oehoe oehoe oehoerend hard
En wie goat oeh, oehoe oehoe
Oehoe oehoe oehoerend hard
En wie goat oeh, oehoe oehoe
Oehoe oehoe oehoerend hard
En wie goat oeh, oehoe oehoe
Oehoe oehoe oehoerend hard

Zwijmelen op zaterdag (39)

Meer zwijmelen bij Marja.

Omdat het zo'n goede groep was, nogmaals zwijmelen met The Kinks.

Prettig weekeinde.

Zwijmelen op zaterdag (38)

Meer zwijmelen bij Marja.

Vanwege het mooie weer van de afgelopen week nog maar even een gezellig zomerhitje uit 1960 van Brian Hyland. Hij was toen 17 jaar. We kennen hem ook van Ginny come lately en Sealed with a kiss.
Het nummer Itsy bitsy enz. kon je zo heerlijk meegalmen, hoewel ik toentertijd, als tienjarige niets van de tekst begreep, alleen dat het over een bikini ging.
Het filmpje is alleen al leuk door die prachtige vetkuif.

The story told through the three verses of the song is as follows: (1) the young lady is too afraid to leave the locker where she has changed into her bikini; (2) she has made it to the beach but sits on the sand wrapped in a blanket; and (3) she has finally gone into the ocean, but is too afraid to come out, and stays immersed in the water – despite the fact that she's "turning blue" – to hide herself from view. (Wikipedia)

At a time when bikini  bathing suits were still seen as too risqué to be mainstream, the song prompted a sudden takeoff in bikini sales and is credited as being one of the earliest contributors to the acceptance of the suit in society. (Wikipedia)

Als bonus Ginny come lately uit 1962. Sealed with a kiss heeft Vlasje al eens al zwijmel geplaatst.

Prettig weekend.