Luisterboeken

Kinderen houden ervan voorgelezen te worden, vooral voor het slapen gaan. Zo ineens
komt Klaas Vaak dan langs en zijn ze in dromenland.

plaatje van het www

Je hoort eigenlijk nooit dat volwassen voorgelezen worden om in slaap te vallen. Die kunnen zelf wel lezen. Toch is dat niet helemaal hetzelfde. Na het lezen van een boek en voordat je echt ligt, moeten er nog een aantal handelingen verricht worden. Het boek moet gesloten en weggelegd worden. Het lampje moet uit en je moet goed gaan liggen. Tegen die tijd kan het gebeuren dat ik weer helemaal klaarwakker ben. Bovendien, als ik dan in bed lig, komen er weer gedachten in mijn hoofd. Geen piekeren of anderszins nadenken over problemen, nee, gewoon gedachten. Mijn hoofd is constant aan het denken.

Dus laat ik me ook maar voorlezen in bed. Cd-speler op het nachtkastje, luisterboek erin en dan heerlijk liggen luisteren. Ik heb dan geen gedachten meer die me wakker houden omdat mijn aandacht bij het verhaal is. Vaak lukt het me dan om vanzelf in te slapen. Het maakt me niet uit of ik het verhaal al meerdere keren beluisterd heb. Het gaat vooral om de stem.

Zo'n luisterboek moet wel aan een aantal eisen voldoen. Het moet niet te mooi worden voorgelezen. Hiermee bedoel ik niet al te grote stemwisselingen, zoals zachtjes praten als de persoon uit het boek fluistert, of schreeuwen als er iemand boos of agressief is. Daar word ik maar onrustig van, of in het ergste geval, ik word weer wakker door het harde stemgeluid. Daarom is in bed luisteren naar muziek voor mij geen optie. Telkens als er een muziekstuk is afgelopen, is er een korte stilte en daarna begint het geluid weer.

Het beste is het als een luisterboek op monotone toon wordt voorgelezen. Momenteel ben ik aan het luisteren naar De Avonden van Gerard Reve, voorgelezen door de schrijver zelf. Heerlijk om naar te luisteren. Alles gaat rustig en op dezelfde toon, passend bij de teneur van het verhaal. Er gebeurt niets en daarom is het boek zeer geschikt om bij in slaap te vallen. Overigens niets ten nadele van het boek zelf. Het is een goed boek.
Ik luister ook naar verhalen van Agatha Christie en de Canon van de Nederlandse geschiedenis. Ook goed voorgelezen. Lof der Zotheid van Erasmus was nu weer niet geschikt om in bed naar te luisteren. Het wordt te snel en met stemverheffingen voorgelezen waardoor je moeite moet doen om ernaar te luisteren en dit me weer wakker houdt. Bovendien is de stem voor mij onaangenaam.

Een andere situatie waarin ik me laat voorlezen, is het openbaar vervoer. Er is, vooral in de trein, veel geluid, van geroezemoes tot lawaai. Het komt van alle kanten op me af en bij mij komt het, vanwege mijn aandoening, extra hard binnen. Om dat te voorkomen draag ik een mp3-speler met luisterboeken erop. Dit geluid overstemt het omgevingsgeluid waardoor ik me prettiger voel tijdens het reizen.

Naast leesboeken bestaan er dus ook luisterboeken. Ik vind het een heel mooie uitvinding.

Een aantal jaren geleden kreeg ik, als ik een mp3-speler ophad, van jongvolwassenen, meestal van het mannelijke geslacht, nog wel eens te horen: "Zo, u bent een moderne vrouw!" Waarop ze dan op mijn leeftijd doelden.  "Ach jongeman, al heel lang voordat jij geboren werd, liep ik al met de koptelefoon van een walkman op mijn hoofd."

Stiltecoupé

Ik heb geen auto. Ten eerste hou ik niet van de kleine ruimte van een auto en ten tweede zou ik nooit het rijbewijs kunnen halen omdat ik veel te veel afgeleid word door alles wat er om me heen gebeurt. Ik kan nu eenmaal niet multitasken.  Ik kan mijn aandacht maar op één ding richten en meestal is dat niet het verkeer. Zo'n veertig jaar geleden heb ik ooit eens een poging gedaan om te leren autorijden maar dat was geen succes. Ik ben er toen maar snel mee gestopt. Ook op de fiets gebeurt het me regelmatig dat ik meer op andere dingen let dan op het verkeer. Maar op de fiets zijn de gevolgen niet zo groot, bovendien is een onoplettendheid makkelijker te herstellen.

Ik reis dus veel met het openbaar vervoer en dan met name met de trein. Bussen zijn een noodzakelijk kwaad. Ik heb het daar niet zo op.

Van de week zat ik weer eens in de trein om een keuzedag op te maken. Die keuzedagen gebruik ik uiteraard voor de wat langere afstanden. Omdat ik last heb van hyperacusis, kies ik dan ook bij voorkeur een plaatsje uit in de stiltecoupé. Maar als je er standaard van uitgaat dat er in een stiltecoupé stilte heerst, kom je vaak bedrogen uit. Er wordt in zo'n stiltecoupé heel wat gebeld, gekletst en geschreeuwd. Velen letten er niet op of ze in een stiltecoupé terechtkomen. In een stiltecoupé is het vaak wat rustiger, daar zitten eenlingen die willen lezen, computeren of gewoon stilte willen hebben. Maar omdat er wat meer plaats is in zo'n coupé, komen er allerlei reizigers op af.

Van de week had ik het helemaal gehad. Ik heb een mp3 speler aan met luisterboeken om boven het geroezemoes uit te komen. Op de heenweg kwamen er drie mensen om mij heen zitten. Zij praatten zo luid dat ik het geluid van mijn mp3 niet meer kon horen. Ik heb ze toen maar gewezen op onderstaand symbool en gelukkig waren ze stil.

Op de terugweg kwamen er twee dames de stiltecoupé binnen. Ze vroegen aan mij of ik wilde verhuizen naar een bank erachter zodat ze met elkaar konden praten. Nou vraag ik je, praten in de stiltecoupé! Ik heb zo toen ook maar gewezen op bovenstaand symbool en ben lekker blijven zitten.